ਮਦ੍ਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਦੇਹਃ ਸੇਯਂ ਲੋਕਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ? ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸਿਂਹਾਸਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਉਥੇ ਲੁਕ ਗਈ।
ਵਿਨੀਯ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਸ਼ੇषਂ ਸ਼੍ਰੀਧ੍ਯਾਨੈਕਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ, ਮਹਾਂਮਾਈ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਤਾ ਲਈ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਧੂਨੁਤੇ ਸ੍ਮ ਕਰਲਗ੍ਨਂ ਕਪਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਕਿਮੇष ਮਾਯਾ ਵਾ ਮਾਨਸਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਵਾ
ਕੀ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਇਆ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਹੀ ਹੈ?
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਸ਼ੋਕਂ ਧੀਰਾਗ੍ਰਣੀਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦਬਾ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ
ਨਿਗृਹੀਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਲਂ ਸਮਾਧਿਨਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਨਿਮਜ੍ਜਾਤ੍ਰ ਸਰੋਵਰੇ
ਹਣੇ ਸਮਾਧੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੁਣ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾ।
ਇਯਂ ਚ ਮਾਯਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਵਾ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਥ ਵਾ
ਇਹ ਵੀ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਸੁਪਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਦੇਵ੍ਯਾ ਯਾਮਾਤੀਤਮਿਦਂ ਦਿਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਗੁਜ਼ਰੇ ਹੋਏ ਦਿਨ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ।
ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯੋ ਮਵਾਣ੍ਯਾ ਤੁ ਨਿਮਜ੍ਜਾਪ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾ!'
ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਸਰਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਸ ਮੁਹੁਰ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਨਖਲੀਨਕਪਾਲਕਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਖੋਪੜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਗਰੀਮੇਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਸ਼ੀ ਸ਼ਿਵਃ
ਭਿਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦਗ੍ਰਤਃ ਕਾਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਞ੍ਚੀਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਤਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਦੇਵੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿਖੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਪਾਲਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਂ ਤਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਤੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂਭੋਜੋ ਬਹੁ ਮੇਨੇ ਮੁਹੁਃ ਪਰਮ੍
ਉਹਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਤਾ ਸੈਵ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਂਭਾਵਨਾ ਪੁਰਃ
ਉਥੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹੀ ਦੇਵੀ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਗਮਚ੍ਛ੍ਲਾਘਮਾਨਃ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮਦਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਦਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਾਨਰਹਿਤੋ ऽਤਿष੍ਠਦ੍ਬਹੁਕਾਲਂ ਸ਼ੁਚਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ।
ਉਵਾਚਾਚਾਰਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵੇਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਯਦਿ ਸਂਤਾਨਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨਿਵੇਦਯ
ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਏਤਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਅਧਿਦੇਵਤਾਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੁੱਖ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਨਾਮੇਵਰ੍ਚਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਤਾਂ ਨृਪ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਿਕੇਲਫਲਾਲੀਭਿਃ ਪਨਸੈਃ ਕਦਲੀਫਲੈਃ
ਨਾਰੀਅਲ, ਫਣਸਾ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ।
ਅਭੀष੍ਟਮਚਿਰੇਣੈਵ ਸਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸੈਵ ਨਃ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰਤਾਨਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਜਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਭੂਯੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।