ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਦੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾਏ।
ਚਿਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਮੋषਿਤਾਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਾਂਚੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੂਲਕ੍ਸ਼ਣਾਙ੍ਕਿਤੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਵਾਸੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਰਯਤਾਸ਼ਯਃ
ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਸੇਵਿਤੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ।
ਆਦਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਦਧ੍ਯਾਨਮਾਤਤਾਨ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਿ-ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਫੈਲਾਇਆ।
ਤਥਾਨ੍ਤਰ੍ਵਾਯੁਰੋਧੇਨ ਨ ਚਚਾਲਾ ਚਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾ ਨ ਸਿਦ੍ਧਃ ਕਪਿਲੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾ ਹੀ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਯਾ ਸਮਾਧਿਨਿष੍ਠਾਯਾਂ ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਙ੍ਮਯੀ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਣੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਦ੍ਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਦੇਹਃ ਸੇਯਂ ਲੋਕਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ? ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸਿਂਹਾਸਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਉਥੇ ਲੁਕ ਗਈ।
ਵਿਨੀਯ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਸ਼ੇषਂ ਸ਼੍ਰੀਧ੍ਯਾਨੈਕਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ, ਮਹਾਂਮਾਈ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਤਾ ਲਈ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਧੂਨੁਤੇ ਸ੍ਮ ਕਰਲਗ੍ਨਂ ਕਪਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਕਿਮੇष ਮਾਯਾ ਵਾ ਮਾਨਸਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਵਾ
ਕੀ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਇਆ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਹੀ ਹੈ?
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਸ਼ੋਕਂ ਧੀਰਾਗ੍ਰਣੀਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦਬਾ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ
ਨਿਗृਹੀਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਲਂ ਸਮਾਧਿਨਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਨਿਮਜ੍ਜਾਤ੍ਰ ਸਰੋਵਰੇ
ਹਣੇ ਸਮਾਧੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੁਣ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾ।
ਇਯਂ ਚ ਮਾਯਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਵਾ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਥ ਵਾ
ਇਹ ਵੀ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਸੁਪਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਦੇਵ੍ਯਾ ਯਾਮਾਤੀਤਮਿਦਂ ਦਿਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਗੁਜ਼ਰੇ ਹੋਏ ਦਿਨ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ।
ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯੋ ਮਵਾਣ੍ਯਾ ਤੁ ਨਿਮਜ੍ਜਾਪ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾ!'
ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਸਰਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਸ ਮੁਹੁਰ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਨਖਲੀਨਕਪਾਲਕਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਖੋਪੜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਗਰੀਮੇਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਸ਼ੀ ਸ਼ਿਵਃ
ਭਿਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦਗ੍ਰਤਃ ਕਾਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਞ੍ਚੀਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਤਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਦੇਵੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿਖੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਪਾਲਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਂ ਤਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਤੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂਭੋਜੋ ਬਹੁ ਮੇਨੇ ਮੁਹੁਃ ਪਰਮ੍
ਉਹਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਤਾ ਸੈਵ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਂਭਾਵਨਾ ਪੁਰਃ
ਉਥੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹੀ ਦੇਵੀ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਗਮਚ੍ਛ੍ਲਾਘਮਾਨਃ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮਦਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਦਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।