ਅਚष੍ਟ ਕृਪਯਾ ਤੁष੍ਟਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਅਙ੍ਗੀਕੁਰੁष੍ਵ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਂ ਭੂਯੋ ਮਚ੍ਛਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਗੌਰੀਮਨੁਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਕਂਪਾਨੀਰਨਿਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਗੌਰੀ, ਕਾਂਚੀ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਪਰਮਾ ਰਮਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮ ਰਮਾ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਿषੇਵਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ਵਿਲਾਸਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਲਯਂ ਯਾਤਿ ਚ ਯਤ੍ਰ ਵੈ
ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂषਯਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਕਮ੍ਪਾਮਨੁਕਂਪਾਰ੍ਦ੍ਰਮਾਨਸਾਮ੍
ਕੰਪਾ ਲਈ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਿਵਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਦਾਯ ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਯਯੌ
ਵ੍ਰਿਸ਼abull) ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਈ।
ਆਦਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੁ ਕਥਯਾਮਿ ਤਵਾਨਘ
ਹੁਣ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਯੋਗੀ,
ਦ੍ਵਯੋਃ ਪਞ੍ਚਮੁਖਤ੍ਵੇਨ ਭੇਦਂ ਨ ਵਿਵਿਦੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਪੰਜ-ਮੁਖਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਵਦਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਭਯੋਰਪਿ ਸਂਵਾਦਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯਜਾਯਤ
ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ: 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤੁਰੁਭੌ ਯੁਵਾਮ੍
ਤੂੰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਂਭਰੂਪੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸਤੰਭ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਰਸਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਭੂਤ੍ਪੁਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੈਕ੍ਸ਼ਥ ਭੂਯਸ੍ਤਮਵਮਤ੍ਯ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਪਰ ਵੇਖਿਆ, ਨਮ ਸਕੇ, ਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਵਿष੍ਣੁਮੇਵਂ ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨੈਵ ਵਿਕਾਰਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਹਾਹੇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ 'ਹਾਏ!' ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੋਏ ਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਧੁਨੋਤਿ ਸ੍ਮ ਤਥਾਪਿ ਨ ਮੁਮੋਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਦੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾਏ।
ਚਿਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਮੋषਿਤਾਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਾਂਚੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੂਲਕ੍ਸ਼ਣਾਙ੍ਕਿਤੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਵਾਸੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਰਯਤਾਸ਼ਯਃ
ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਸੇਵਿਤੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ।
ਆਦਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਦਧ੍ਯਾਨਮਾਤਤਾਨ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਿ-ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਫੈਲਾਇਆ।
ਤਥਾਨ੍ਤਰ੍ਵਾਯੁਰੋਧੇਨ ਨ ਚਚਾਲਾ ਚਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾ ਨ ਸਿਦ੍ਧਃ ਕਪਿਲੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾ ਹੀ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਯਾ ਸਮਾਧਿਨਿष੍ਠਾਯਾਂ ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਙ੍ਮਯੀ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਣੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।