ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣੇ ਸਂਹਾਰੇ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਸੰਹਾਰ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕੈਲਾਸੇ ਚ ਵਸਂਤ੍ਯਮੀ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਰਨ੍ਤੀ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਿਧਾਨਂ ਨੇਤ੍ਰਯੋਰ੍ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਾਵृਤਮਭੂਦਤੇਜਸ੍ਕਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਚਾਨਣ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮੂਢਾ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਦੇਵਿ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਪਿਧਾਨਤਃ
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਸ਼ਿਤਮਂਬਿਕੇ
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸਮਾਚਰ
ਕਾਸੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਰਤ ਕਰ।
ਆਰਾਧਯੈਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਸਦੀਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਰੇਣ ਤਪਸਾ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਮਨਨ੍ਯਹृਦਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਤ੍ਸੇ ਤਪੋਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰਲਂ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੀ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਯੁਤਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ੁਕੋਦਣ੍ਡਪਞ੍ਚਬਾਣਲਸਤ੍ਕਰਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫਾਂਸੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਇੱਕ ਗੰਨੇ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਸਨ।
ਵਿਧਾਤृਹਰਿਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ਸਦਾਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉੱਚ ਪਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਦ੍ਵਯਨਿਰ੍ਮਾਣਕਾਰਿਣੀਂ ਤਾਂ ਪਰਾਂਬਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਮਾਤਾ ਦੋਵੇਂ — ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ-ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ — ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਲਕਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਵਿੱਚ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤਾਮਾਹ ਕृਪਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਂਦਰੀ
ਮਹਾ-ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ-ਸੁੰਦਰਿ ਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਤ੍ਸੇ ਲਭਸ੍ਵ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਕੋ ਭੇਦਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਾਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਤੂੰ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਂ ਹੈਂ; ਕਿਹੜਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਆਮਨਨ੍ਤਿ ਹਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਯਯੌ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਯਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਕਿਮੇष ਦृष੍ਟੋ ਵਾ ਮਯਾ ਕਿਮਥ ਵਾ ਭ੍ਰਮਃ
ਕੀ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਭ੍ਰਮ ਹੈ?
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਣਤੇ ਵਦਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾ
ਉਹ ਸੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਂ ਤੁ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਯੁਵਾਂ ਚੇਤ੍ਕਿਮਪਸ਼੍ਯਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ?
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪੂਜਨਾਰ੍ਹਾਣਿ ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਰੇ ਸਮੂਚਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਫੁੱਲ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿषਣ੍ਣੇ ਵਿਨਯਾਨਤੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ।
ਗੌਰੀਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਦਧ੍ਯੌ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।