ਕਸ਼੍ਚਿਦਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾਂਸ਼ੋ ऽਪਿ ਤਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿ ਕਰ੍ਤਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ।
ਭੂਯ ਏਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਵਧਾਨਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣੋ।
ਕਙ੍ਕਂ ਵਿਲਾਸਮਕਰੋਤ੍ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਕੰਕਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਮਾਖਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਦ ਮੇ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤੂਤਾਂ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਂ ਸਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਦੇਹਿਨਾਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਵਿਦਧਾਤ੍ਯਸੌ
ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਯਮੇਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਸਰ੍ਜਾਣ੍ਡਤ੍ਰਯਂ ਪੁਰਾ
ਇਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰਚੇ ਸਨ।
ਏਕਸ੍ਮਾਦਣ੍ਡਤੋ ਜਾਤਾਵਂਬਿਕਾਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਜਨਮੇ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਪਿਤਾਮਹ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣੇ ਸਂਹਾਰੇ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਸੰਹਾਰ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕੈਲਾਸੇ ਚ ਵਸਂਤ੍ਯਮੀ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਰਨ੍ਤੀ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਿਧਾਨਂ ਨੇਤ੍ਰਯੋਰ੍ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਾਵृਤਮਭੂਦਤੇਜਸ੍ਕਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਚਾਨਣ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮੂਢਾ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਦੇਵਿ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਪਿਧਾਨਤਃ
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਸ਼ਿਤਮਂਬਿਕੇ
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸਮਾਚਰ
ਕਾਸੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਰਤ ਕਰ।
ਆਰਾਧਯੈਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਸਦੀਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਰੇਣ ਤਪਸਾ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਮਨਨ੍ਯਹृਦਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਤ੍ਸੇ ਤਪੋਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰਲਂ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੀ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਯੁਤਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ੁਕੋਦਣ੍ਡਪਞ੍ਚਬਾਣਲਸਤ੍ਕਰਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫਾਂਸੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਇੱਕ ਗੰਨੇ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਸਨ।
ਵਿਧਾਤृਹਰਿਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ਸਦਾਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉੱਚ ਪਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਦ੍ਵਯਨਿਰ੍ਮਾਣਕਾਰਿਣੀਂ ਤਾਂ ਪਰਾਂਬਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਮਾਤਾ ਦੋਵੇਂ — ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ-ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ — ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਲਕਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਵਿੱਚ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤਾਮਾਹ ਕृਪਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਂਦਰੀ
ਮਹਾ-ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ-ਸੁੰਦਰਿ ਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਤ੍ਸੇ ਲਭਸ੍ਵ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।