ਮਣ੍ਡਲਂ ਤ੍ਵਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਜਲੋਕਂ ਹਿ ਪਾਲਯ
ਸਾਰਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਸੰਭਾਲ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹृਦਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਨਿਜਂ ਧਾਮ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਿਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਘਟੋਦ੍ਭਵ
ਘਟ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਮਾਤਾ ਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਕਰਸ੍ਥਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਲਈ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਆਦਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭਗਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਆਰੰਭ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁੰਦਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਰਹਸ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇਸ਼ृਣੁ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਦੇਵਤਾਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਫਿਰ ਆਮ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ੍ਯਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਵਸ਼ਃ ਸ਼ਵਤਾਮਗਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾਂਸ਼ੋ ऽਪਿ ਤਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿ ਕਰ੍ਤਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ।
ਭੂਯ ਏਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਵਧਾਨਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣੋ।
ਕਙ੍ਕਂ ਵਿਲਾਸਮਕਰੋਤ੍ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਕੰਕਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਮਾਖਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਦ ਮੇ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤੂਤਾਂ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਂ ਸਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਦੇਹਿਨਾਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਵਿਦਧਾਤ੍ਯਸੌ
ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਯਮੇਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਸਰ੍ਜਾਣ੍ਡਤ੍ਰਯਂ ਪੁਰਾ
ਇਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰਚੇ ਸਨ।
ਏਕਸ੍ਮਾਦਣ੍ਡਤੋ ਜਾਤਾਵਂਬਿਕਾਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਜਨਮੇ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਪਿਤਾਮਹ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣੇ ਸਂਹਾਰੇ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਸੰਹਾਰ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕੈਲਾਸੇ ਚ ਵਸਂਤ੍ਯਮੀ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਰਨ੍ਤੀ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਿਧਾਨਂ ਨੇਤ੍ਰਯੋਰ੍ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਾਵृਤਮਭੂਦਤੇਜਸ੍ਕਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਚਾਨਣ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮੂਢਾ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਦੇਵਿ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਪਿਧਾਨਤਃ
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਸ਼ਿਤਮਂਬਿਕੇ
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸਮਾਚਰ
ਕਾਸੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਰਤ ਕਰ।
ਆਰਾਧਯੈਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਸਦੀਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।