ਤਰੁਣਾਰੁਣਰਾਜਾਭਸੈਨ੍ਦਰ੍ਯਚਰਣਦ੍ਵਯਃ
ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਨਵੇਂ ਲਾਲ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਲ੍ਲਾਸਿਤਸ੍ਵਾਨਮਨੋਜ੍ਞਮਣਿਮੇਖਲਃ
ਉਸਦੀ ਮਣੀ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਦੂਰ੍ਯਮਾਣਿਕ੍ਯ ਨਿਬਦ੍ਧਵਰਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਸਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਮੋਤੀ, ਵੈਦੂਰ ਅਤੇ ਮਾਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਸਰਿਦਾਵਰ੍ਤਸ਼ੋਭਿਨਾਭੀਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਸਦੀ ਨਾਭੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਮੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾਲਙ੍ਕਾਰਭਾਸੁਰਸ੍ਤਨਕੁਞ੍ਚੁਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਬੰਧਾ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਸ਼ਕਲਾਬਦ੍ਧਮੁਦ੍ਰਿਕਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਰੂਬੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਭਾਤ੍ਯਾਪ੍ਰਪਦੀਨਸ੍ਰਗ੍ਦਿਵ੍ਯਾਕਲ੍ਪਕਦਂਬਕੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਕॢਪ੍ਤਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਬੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਗਲਿਆ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਿਚ ਜੜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਲੀਵਤਂਸਮਾਣਿਕ੍ਯਤਾਟਙ੍ਕਪਰਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਰੂਬੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਰਗੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਾਡਿਮੀਫਲਬੀਜਾਭਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਦਾਦੂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਔਪਮ੍ਯਰਹਿਤੋਦਾਰਨਾਸਾਮਣਿਮਨੋਹਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨਥ ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਈषਦੁਨ੍ਮੇषਮਧੁਰਨੀਲੋਤ੍ਪਲਵਿਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੁੱਲੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧੇਨ੍ਦੁਤੁਲਿਤੋ ਭਾਲੇ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਰੁਚਿਰਾਨਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਰੂਪਵਾਨ ਸੀ।
ਮਤ੍ਤਾਲਿਮਾਲਾਵਿਲਸਦਲਕਾਢ੍ਯਮੁਖਾਂਬੁਜਃ
ਉਸ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮਸਤ ਭੰਬੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਿਚ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਰਤ੍ਨਖਚਿਤਮੁਕੁਟਾਞ੍ਚਿਤਮਸ੍ਤਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬੇਹਦ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਨਾਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਅਥ ਤਰ੍ਹਿ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੁਤੰਤਰ, ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਵਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਕृਪਯਾ ਮਮ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਜਗਤਾਮृਦ੍ਧਸੇਵਾਯੈ ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਵਨਿਕੇਤਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤੋ ਜਗਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਵੈਦਿਕੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਕਾਸ਼ਗਿਰਾ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸੇਵਾਂ ਕੁਰੁਦृਢਾਸ਼ਯ
ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਦਿਲੋਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਰੱਖ।
ਸ਼੍ਰੀਕਾਮਗਿਰਿਪੀਠਂ ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੀਪੁਰਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕਾਮਗਿਰੀ ਦਾ ਪੀਠ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਵਾਮਭਾਗੇ ਵृਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੇਵਿਨਮ੍
ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਗੀ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੇਵਕ ਨੇ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਦਧਾਰ ਯਥਾ ਵਿਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਚਿष੍ਮਦ੍ਭਿਰਪ੍ਰਧृष੍ਯੈਰ੍ਲ੍ਲੋਕਾਨਾਮਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਜੈਯ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ।