ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ऽਧਕੋਟੀ ਚ ਯਾ ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ ਥਾਧਿਦੇਵਤਾਃ
ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀਆਂ,
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀਮੁਪਤਸ੍ਥਾਤੇ ਵੀਜਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਜਿੱਤ-ਜਿੱਤ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ।
ਆਦਿਸ਼੍ਰੀਨਯਨੋਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਤੇ ਉਭੇ ਭਾਰਤੀਸ਼੍ਰਿਯੌ
ਜਦੋਂ ਆਦਿ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਸੁਭਾਗੀ ਅੱਖਾਂ ਉਪਜੀਆਂ, ਭਾਰਤੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦੁਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਨਾਮ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਸਾ ਜਗਦੀਸ਼ਾਨੀ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਗਦੀਸ਼ਾਨੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰ ਹੈ,
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਧਾਤੁਰ੍ਮੁਖਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਧਾਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਰਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਭੂਯਸ੍ਤਦਾਵਰਣਦੇਵਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਆਵਰਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾਵਰਣਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪਦ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤੌ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਦਮਾ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਆਵਰਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਤੋ ਮਹਾਗੌਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬੋ ਮਨੋਹਰਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਗੌਰੀ ਦਾ ਮਨਮੋਹਕ ਪਰਛਾਂਵ ਉਪਜਿਆ।
ਤਰੁਣਾਰੁਣਰਾਜਾਭਸੈਨ੍ਦਰ੍ਯਚਰਣਦ੍ਵਯਃ
ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਨਵੇਂ ਲਾਲ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਲ੍ਲਾਸਿਤਸ੍ਵਾਨਮਨੋਜ੍ਞਮਣਿਮੇਖਲਃ
ਉਸਦੀ ਮਣੀ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਦੂਰ੍ਯਮਾਣਿਕ੍ਯ ਨਿਬਦ੍ਧਵਰਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਸਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਮੋਤੀ, ਵੈਦੂਰ ਅਤੇ ਮਾਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਸਰਿਦਾਵਰ੍ਤਸ਼ੋਭਿਨਾਭੀਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਸਦੀ ਨਾਭੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਮੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾਲਙ੍ਕਾਰਭਾਸੁਰਸ੍ਤਨਕੁਞ੍ਚੁਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਬੰਧਾ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਸ਼ਕਲਾਬਦ੍ਧਮੁਦ੍ਰਿਕਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਰੂਬੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਭਾਤ੍ਯਾਪ੍ਰਪਦੀਨਸ੍ਰਗ੍ਦਿਵ੍ਯਾਕਲ੍ਪਕਦਂਬਕੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਕॢਪ੍ਤਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਬੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਗਲਿਆ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਿਚ ਜੜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਲੀਵਤਂਸਮਾਣਿਕ੍ਯਤਾਟਙ੍ਕਪਰਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਰੂਬੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਰਗੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਾਡਿਮੀਫਲਬੀਜਾਭਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਦਾਦੂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਔਪਮ੍ਯਰਹਿਤੋਦਾਰਨਾਸਾਮਣਿਮਨੋਹਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨਥ ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਈषਦੁਨ੍ਮੇषਮਧੁਰਨੀਲੋਤ੍ਪਲਵਿਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੁੱਲੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧੇਨ੍ਦੁਤੁਲਿਤੋ ਭਾਲੇ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਰੁਚਿਰਾਨਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਰੂਪਵਾਨ ਸੀ।
ਮਤ੍ਤਾਲਿਮਾਲਾਵਿਲਸਦਲਕਾਢ੍ਯਮੁਖਾਂਬੁਜਃ
ਉਸ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮਸਤ ਭੰਬੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਿਚ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਰਤ੍ਨਖਚਿਤਮੁਕੁਟਾਞ੍ਚਿਤਮਸ੍ਤਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬੇਹਦ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਨਾਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਅਥ ਤਰ੍ਹਿ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੁਤੰਤਰ, ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਵਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਕृਪਯਾ ਮਮ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਜਗਤਾਮृਦ੍ਧਸੇਵਾਯੈ ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।