ਤਤ੍ਤਨ੍ਨਿਯਮਯੂਪਾਯੈ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵੋਪਦੇਸ਼ਰੂਪਾਯੈ ਤਸ੍ਯੈਦृ
ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪੇਣ ਯਾ ਭਾਤਿ ਤਸ੍ਯੈਦृ
ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣੇਤਿ ਚਾਖ੍ਯਾਤਾ ਤਸ੍ਯੈਦृ
ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਵਰਦਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਵਰਮਿਤ੍ਯਸ਼ਾਤ੍
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਤਥਾਪਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਕਿਞ੍ਚਿਲ੍ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਨਿਧਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹੋ।
ਅਥ ਧਾਤਾ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਲਈ ਨਵਾਂ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਸਦਾ ਕਾਞ੍ਚ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਚਾਦृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਾਂਚੀ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਧਾਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦਕ੍ਸ਼ਭਾਗਾਤ੍ਕਾਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਵਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛृਙ੍ਗਾਰਨਾਯਕਃ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਸਿੱਧਾ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਕਾਚਿਦ੍ਬਾਲਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਗੌਰਾ ਮਹੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਇਕ ਕੁੜੀ ਉੱਥੇ ਆਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪੁੰਡਰੀਕਾਕਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਏ।
ਆਖਣ੍ਡਲਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਵਸੁਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵਤਾਃ
ਆਖੰਡਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹਾਜਰੀ ਲਾਈ।
ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਰ੍षਯਃ
ਯੋਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਨਕ ਆਦਿ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਗਮਨ ਕੀਤਾ।
ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ
ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ।
ਯਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਜੋ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਮਧ੍ਯੇ ਨਗਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਧਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਨਗਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸੋਦਰੇਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਨਗਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਢੂਬੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਕੋ ਵਾ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਜਿਹ੍ਵਾਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਜੀਭਾਂ ਹੋਣ?
ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵੀਆਂ ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਭਾਵਨਾਗਾਰਂ ਤਦਾ ਵਿਧਿਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਥਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਞ੍ਚਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾਮੇਨ ਹਰਿਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੱਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤੇ ਖੱਬੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਪ੍ਰਭਾਪੁਞ੍ਜੇ ਪਞ੍ਜਰਾਨ੍ਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਪਜਿਆ, ਉਹ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਿਆ।
ਜਯ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯੂਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਣੇਮਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੀ ਜੈ ਹੋ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੀ ਜੈ ਹੋ!'