ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਙ੍ਗਾਦਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੁਹੁਰ੍ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ।
ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸੁਧਾਤੋਯਂ ਸਂਚਰਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਰੀਸ਼ਤੈਃ
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੌਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਾ ਤਾਰਾਂਬਾ ਜਲੌਘਸ਼ਮਨਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮਾਂ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨੋ ਦਤ੍ਤੇ ਵਾਪਿਕਾਂਭਸਿ ਸਨ੍ਤਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਮਹੌਦਾਰ੍ਯਂ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਂ ਪਦੇਪਦੇ
ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦਿਲਦਾਰੀ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਨੌਕਂ ਮਣਿਗृਹੇ ਵਸਨ੍ਤੀਨਾਂ ਮਨੋਹਰੇ
ਹਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜਹਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੌਕਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਤ੍ਨਕृਤਾ ਮੁਨੇ
ਕੁਝ ਜਹਾਜ਼ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਿਂਹਾਸਨਾ ਨਾਵਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਨ੍ਤਾਵਲਾਨਨਾਃ
ਕੁਝ ਜਹਾਜ਼ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਾਰਾਂਬਾਮਹਤੀਂ ਨੌਕਾਮਧਿਗਮ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਤਾਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਵਾਨਾ ਸਤਤਂ ਤਾਰਾ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੇਨਾਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਤਾਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਬੁਣਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ਾਲ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਬੁੱਧਿਸਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਜੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਨਕਚ੍ਛਾਯਂ ਤਜ੍ਜਲਤ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਸੋਪਾਨਾਦਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਉਥੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ।
ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਮਦਪਾਟਲਾਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੰਗ ਵਿਚ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਂ ਸੁਧਾਮਾਲਿਨੀਮਾਹੁਰ੍ਯਾਮਾ ਹੁਰਮृਤੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਧਾਮਾਲਿਨੀ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤੇਸ਼ਵਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਈषਦਾਲੋਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਦਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਸ੍ਰਕ੍ਪਰਿਵੀਤਕਚਾਚਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਕ੍ਵਂ ਪਿਸ਼ਿਤਖਣ੍ਡਂ ਚ ਮਣਿਪਾਤ੍ਰੇ ਤਥਾਨ੍ਯਕੇ
ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦਦਾਤਿ ਵਾਪੀਤਰਣਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹੀ ਝੀਲ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਮਹਾਸ਼ਾਲਃ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਗੋਪੁਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਹਿਲ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਵਾਪਿਕਾ ਨਾਮ ਸੌषੁਮ੍ਣਾਮृਤਰੂਪਿਣੀ
ਉਥੇ ਵਿਮਰਸ਼ ਨਾਂ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸੁषੁਮ੍ਣਦਣ੍ਡਵਿਵਰੇ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਪਰਮਾਮृਤਮ੍
ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਟਸੋਪਾਨਪਕ੍ਸ਼ਿਨੌਕਾ ਹਿ ਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਕੰਢੇ, ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਲਸ਼੍ਯਾਮਲਾਕਾਰਾ ਸ਼੍ਯਾਮਕਞ੍ਚੁਕਧਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਤਮਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹ ਨੀਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹ ਨੀਲੇ ਚੋਲੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਾਰਿਤ੍ਰਕਰਾ ਨਿਤ੍ਯਮੁਲ੍ਲਸਨ੍ਮਦਮਾਂਸਲਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਚਪੂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਵਾਪਿਕਾ ਪਯਸਾਗਾਧਾ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਇੱਕ ਡਿੱਗੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬਮਹਾਸ਼ਾਲਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨ ਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੰਡਪ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵਸੁਧਾ ਖਚਿਤਾ ਕੁਰਵਿਨ੍ਦਕੈਃ
ਉਸ ਮੱਧਲੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਕੁਰਵਿੰਦ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤਿਤੀਵ੍ਰਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਲਭਤ ਤਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।