ਸ਼ਿਵਲੋਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਞ੍ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਸ੍ਫੁਰਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਿਭृਙ੍ਗਿਮਹਾਕਾਲਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਨੰਦੀ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲਾ ਆਦਿ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕੋਤ੍ਤਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਤਮ੍ਭਮਣ੍ਡਪੇ
ਉਸ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਲਲਿਤਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਸ਼੍ਚ ਲਲਿਤਾਜ੍ਞਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਉਥੇ ਲਲਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਲਲਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਲਲਿਤਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਲਲਿਤਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ,
ਮਹਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਮੇਧਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੈਧਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਚ੍ਛਾਲਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕੁਮ੍ਭਸਂਭਵਃ
ਉਹੀ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਘੜੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏषਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਾਯਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਹੋਦਯਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨੋ ਨਾਮ ਮਹਾਸ਼ਾਲਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਲ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਮਨ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਾਗਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਪ੍ਯਮृਤਵਾਪਿਕਾ
ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਸ੍ਤਦੇਵ ਹਿ ਰਸਾਯਨਮ੍
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਅਸਲ ਰਸ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗਨ੍ਧਾਘ੍ਰਾਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਨ੍ਤਾਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਿਰਫ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਸ਼ਾਲਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੁਧਾਵਾਪੀਤਟਦ੍ਵਯੇ
ਦੋਹਾਂ ਹਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਦੂਰਂ ਤੁ ਤਲਂ ਤਸ੍ਯਾ ਜਲਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸਦਾ ਤਲ, ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾ ਰਤ੍ਨਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਸਾਰਸਾਃ
ਉਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਜ੍ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਰਸਾਯਨਮਯਂ ਨਵਮ੍
ਉਹ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾਕੂਜਿਤਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣ੍ਡਵਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਥੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਕਰੰਡਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿਤੋ ਵਾਪਿਕਾਚਕ੍ਰਪਰਿਵੇषਣਭੂਯਸਾ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਝੀਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰਾ ਨਾਮ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੋਰਣੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਥੇ ਤਾਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਨੌਕਾਸਹਸ੍ਰੇਣ ਖੇਲਨ੍ਤ੍ਯੋ ਸਰਸੀਜਲੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੌਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਙ੍ਗਾਦਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੁਹੁਰ੍ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ।
ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸੁਧਾਤੋਯਂ ਸਂਚਰਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਰੀਸ਼ਤੈਃ
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੌਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਾ ਤਾਰਾਂਬਾ ਜਲੌਘਸ਼ਮਨਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮਾਂ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨੋ ਦਤ੍ਤੇ ਵਾਪਿਕਾਂਭਸਿ ਸਨ੍ਤਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਮਹੌਦਾਰ੍ਯਂ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਂ ਪਦੇਪਦੇ
ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦਿਲਦਾਰੀ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਨੌਕਂ ਮਣਿਗृਹੇ ਵਸਨ੍ਤੀਨਾਂ ਮਨੋਹਰੇ
ਹਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜਹਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੌਕਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਤ੍ਨਕृਤਾ ਮੁਨੇ
ਕੁਝ ਜਹਾਜ਼ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਿਂਹਾਸਨਾ ਨਾਵਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਨ੍ਤਾਵਲਾਨਨਾਃ
ਕੁਝ ਜਹਾਜ਼ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਾਰਾਂਬਾਮਹਤੀਂ ਨੌਕਾਮਧਿਗਮ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਤਾਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।