ਤਾਨਗਮ੍ਯਾਸੁ ਨਾਰੀषੁ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਣਪਹੁੰਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਕਾਮਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪਾਦਯ ਸਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ।
ਤਥੇਤਿ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸਾਂਜਲਿਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤਤਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ’, ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਹਥ ਜੋੜੇ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਹਵਃ ਸ਼ੋਭਨਾਕਾਰਾ ਮਦਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਾਃ
ਕਈ ਮਦਨ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲੇਰ੍ਜਿਗੀषਯਾ
ਫਿਰ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਦ-ਮੁਕਤ ਵਾਲੇ ਅਡੋਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਰਾਗੇਣ ਪੀਠਮਰ੍ਦੇਨ ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਰਯੇਣ ਚ
ਉਹ ਰਾਗ ਨਾਲ, ਆਸਨ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੀਰਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰਤ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਤੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਦਨਾਰੇਰਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਭਯ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਦਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੂਰੀਚਕਾਰ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਯਾਜ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਔਖਾ ਤਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮੇਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋਭੂਯਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਵਲ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਾਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾ ਨੋ ਗਙ੍ਗਾ ਦੇਹਤਾਪਚ੍ਛਿਦੇ ऽਭਵਤ੍
ਨਾ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਨਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਆਹृਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯਨੇ ਵਿਲੁਲੋਠ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਿਆਈ ਗਈ, ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਲਟਦਾ ਤੇ ਤੜਫਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਚੇष੍ਟਤ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਹਿਮਾਨੀਪਯਸਿ ਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਵਪੁਰ੍ਜ੍ਵਰਃ
ਬਰਫੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਨਹੀਂ ਉਤਰੀ।
ਭੂਯਃ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾਰੂਪਂ ਚਿਤ੍ਰਪਟ੍ਟੇ ਨਖੈਰ੍ਲਿਖਤ੍
ਉਹ ਮੁੜ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਮਾਲਿਖ੍ਯ ਹ੍ਰਿਯਾ ਨਮ੍ਰਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੂਯਸਾ ਸ੍ਮਰਤਾਪੇਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਵਿषਮੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਯਾਦ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਥੈਵ ਸਂਲ੍ਲਪਨ੍ਸਾਰ੍ਧਮੁਨ੍ਮਾਦੇਨੋਪਪਨ੍ਨਯਾ
ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਧੇ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਕਥਾਸੁਧਯਾ ਨੀਤਸਮਸ੍ਤਰਜਨੀਦਿਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਨ੍ਮਯਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤਾਪਾਤਿਤਰਾਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸ ਗਿਆ।
ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਵਿਵਾਹਾਯ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮਵਾਨਭੂਤ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਆਹ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਸੁਤਾਮਾਸ਼ੁਗੈਰਭ੍ਯਤਾਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭੇਜੀ।
ਸ਼ੁष੍ਯਮਾਣਾਧਰਦਲੋ ਭृਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਕਪੋਲਭੂਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਖੀਸਹਸ੍ਰੈਃ ਸਿषਿਚੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੀਤੋਪਚਾਰਕੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਠੰਡੇ ਇਲਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਜਗਾਮ ਰੁਜਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹੀਯਸਃ
ਪਰ ਮਨਮਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਘੱਟੀ।
ਸ੍ਵਤਨੋਸ੍ਤਾਪਨੇਨਾਸੌ ਪਿਤੁਃ ਖੇਦਮਵਰ੍ਧਯਤ੍
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਸ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਭਾਰ੍ਤਾਰਂ ਤਂ ਸਮृਚ੍ਛੇਤਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਥ ਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਈ।
ਵਕਾਰ ਪਤਿਲਾਭਾਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ।