ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੌ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਲਲਿਤੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਲਲਿਤੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਐਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਦੀਯਕਟਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੀ ਤਮਾਹ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਮਕਰਧਵਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੋਹਯਾਵ੍ਯਾਹਤਾਸ਼ੁਗ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਮੋਹ ਲਾ ਦੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ।
ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਗੌਰੀਂ ਪਰਿਣੇष੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਹਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸ ਦਿੰਦਾ।
ਦੇਹਦਾਹਂ ਵਿਧਾਤੁਂ ਤੇ ਨ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ।
ਪ੍ਰਯਾਤੋ ऽਸੌ ਕਾਤਰਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਾਹਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾਏ ਦਿਲ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਲੀਬਤੈਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਮਰਥਤਾ ਆਵੇਗੀ।
ਤਾਨਗਮ੍ਯਾਸੁ ਨਾਰੀषੁ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਣਪਹੁੰਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਕਾਮਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪਾਦਯ ਸਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ।
ਤਥੇਤਿ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸਾਂਜਲਿਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤਤਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ’, ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਹਥ ਜੋੜੇ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਹਵਃ ਸ਼ੋਭਨਾਕਾਰਾ ਮਦਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਾਃ
ਕਈ ਮਦਨ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲੇਰ੍ਜਿਗੀषਯਾ
ਫਿਰ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਦ-ਮੁਕਤ ਵਾਲੇ ਅਡੋਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਰਾਗੇਣ ਪੀਠਮਰ੍ਦੇਨ ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਰਯੇਣ ਚ
ਉਹ ਰਾਗ ਨਾਲ, ਆਸਨ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੀਰਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰਤ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਤੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਦਨਾਰੇਰਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਭਯ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਦਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੂਰੀਚਕਾਰ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਯਾਜ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਔਖਾ ਤਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮੇਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋਭੂਯਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਵਲ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਾਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾ ਨੋ ਗਙ੍ਗਾ ਦੇਹਤਾਪਚ੍ਛਿਦੇ ऽਭਵਤ੍
ਨਾ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਨਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਆਹृਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯਨੇ ਵਿਲੁਲੋਠ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਿਆਈ ਗਈ, ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਲਟਦਾ ਤੇ ਤੜਫਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਚੇष੍ਟਤ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਹਿਮਾਨੀਪਯਸਿ ਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਵਪੁਰ੍ਜ੍ਵਰਃ
ਬਰਫੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਨਹੀਂ ਉਤਰੀ।
ਭੂਯਃ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾਰੂਪਂ ਚਿਤ੍ਰਪਟ੍ਟੇ ਨਖੈਰ੍ਲਿਖਤ੍
ਉਹ ਮੁੜ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਮਾਲਿਖ੍ਯ ਹ੍ਰਿਯਾ ਨਮ੍ਰਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੂਯਸਾ ਸ੍ਮਰਤਾਪੇਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਵਿषਮੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਯਾਦ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਥੈਵ ਸਂਲ੍ਲਪਨ੍ਸਾਰ੍ਧਮੁਨ੍ਮਾਦੇਨੋਪਪਨ੍ਨਯਾ
ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਧੇ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਕਥਾਸੁਧਯਾ ਨੀਤਸਮਸ੍ਤਰਜਨੀਦਿਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।