ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਵਰੁਣਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਹਵਿਰ੍ਭੁਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਸੰਖ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਿਦਤ੍ਤਂ ਚ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਚषਕਨ੍ਧਨਦਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਜਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦੰਡ ਵੀ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚ ਘਣ੍ਟਾਮੈਰਾਵਤਾਰ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਲਪਾਤਰ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਘੰਟੀ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਦੀਪਯਨ੍ਤਿ ਮਹੋਦਯੈਃ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਿਂਹਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਰਾਯਣੀਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ।
ਚਣ੍ਡਿਕਾਸਪ੍ਤਸ਼ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰਾਕਰੋਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਡਿਕਾ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਲਲਿਤਾਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਲਲਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਮਹਾਵਾਗ੍ਵਾ ਦਿਨੀ ਨਾਮ ਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਵਾਗਵਾਦਿਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸਸਰ੍ਜ ਤਤ੍ਰ ਸਮਰੇ ਦੁਰ੍ਮਦੋ ਭਣ੍ਡਦਾਨਵਃ
ਉਥੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਭੰਡ ਦਾਨਵ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਅਰ੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦੀਰੋ ਭਣ੍ਡਦੈਤ੍ਯੋ ਰਣੇ ऽਸृਜਤ੍
ਮਹਾਨ ਭੰਡ ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਨਵ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਆਦਿਕੂਰ੍ਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯੋਜਨਾਯਤਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਛੂਆ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤ੍ਰਭਯਂ ਜਹੁਃ
ਤਾਕਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਅਸਤਰ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹੈਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਜਹੌ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਃ
ਦੁਸ਼ਟ ਦਾਨਵ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤੇ ਸ਼ਿਥਿਲੇ ਰਣਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਕਦੇ ਇੱਧਰ ਤੇ ਕਦੇ ਉੱਧਰ ਵੱਲ ਡੋਲਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਘੱਟ ਗਈ,
ਮਹਾਵਰਾਹਃ ਸਮਭੂਚ੍ਛ੍ਵੇਤਃ ਕੈਲਾਸਸਂਨਿਭਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂ ਸੂਅਰ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਸੀ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸੈਣਿਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਤੋ ਜਾਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਕਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਅਮਰ੍ਦਯਚ੍ਚਕ੍ਤਿਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਚਾਪ੍ਯਮਰ੍ਦਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਤਾਇਆ।
ਸ ਏਵ ਬਾਲਕੋਭੂਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ ਹਿਰਣਿਆ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਨ੍ਦਰੂਪਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ,
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧੂਤਸਟਾਜਾਲਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਲ੍ਲੋਚਨਤ੍ਰਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਹਿਲੀਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ,
ਨਖਾਯੁਧਃ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰਰੂਪੀ ਘੋਰਾਟ੍ਟਹਾਸਵਾਨ੍
ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਰੁਦਰ ਰੂਪ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਵਾਲਾ,
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਣ੍ਡਭ੍ਰੁਕੁਟਿਸਂਭਵਾਨ੍
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਭੰਡ ਦੀ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ,
ਅਮੁਞ੍ਚਲ੍ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤਿਭਣ੍ਡਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਭੰਡਾ ਮਹਾਂਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀਦਕ੍ਸ਼ਹਸ੍ਤਕਨਿष੍ਠਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਮਹਾਰਾਣੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ,
ਬਲੀਨ੍ਦ੍ਰਾਨਸ੍ਤ੍ਰਸਂਭੂਤਾਨ੍ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪਾਸ਼ਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜੇ, ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ।
ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਨਾਸ਼ਯਨ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋਜਾਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਕੋਟਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਲੱਖਾਂ ਸਹਸਰਾਰਜੁਨ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਰਾਮਃ ਸਕ੍ਰੋਧਃ ਸਿਂਹਨਾਦਵਾਨ੍
ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ।