ਹੁਙ੍ਕਾਰਮਾਤ੍ਰਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਰੋਗਾਂਸ੍ਤਾਨਨਯਨ੍ਮੁਦਮ੍
ਸਿਰਫ 'ਹੁਂ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਈ।
ਵਿਧਾਤੁਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਯੁਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਏ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਾਲਸਂਕਰ੍षਣੀਰੂਪਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਾਲਸੰਕਰਸ਼ਣੀ ਰੂਪ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਜਾਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਣੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਲ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਾਦਯੋ ऽਸੁਰਾਃ
ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਦੈਤ, ਚੰਡ, ਮੁੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਕਾਲਕੇਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਾਲਕੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਠੋਰੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਣ੍ਡਲੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ,
ਹਾਹੇਤਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਸ਼੍ਚਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਦੈਤ੍ਯਮਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਹਾਂ ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਵਧੀਏ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਚੁਰਾ ਲਈ ਗਈ।
ਅਥ ਦੇਵੀ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰੁषਾਟ੍ਟਹਾਸਮਾਤਨੋਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹੰਸੀ।
ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਤੇਜੋਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਉਹ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਪਰਗਟ ਹੋਈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਵਰੁਣਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਹਵਿਰ੍ਭੁਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਸੰਖ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਿਦਤ੍ਤਂ ਚ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਚषਕਨ੍ਧਨਦਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਜਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦੰਡ ਵੀ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚ ਘਣ੍ਟਾਮੈਰਾਵਤਾਰ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਲਪਾਤਰ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਘੰਟੀ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਦੀਪਯਨ੍ਤਿ ਮਹੋਦਯੈਃ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਿਂਹਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਰਾਯਣੀਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ।
ਚਣ੍ਡਿਕਾਸਪ੍ਤਸ਼ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰਾਕਰੋਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਡਿਕਾ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਲਲਿਤਾਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਲਲਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਮਹਾਵਾਗ੍ਵਾ ਦਿਨੀ ਨਾਮ ਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਵਾਗਵਾਦਿਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸਸਰ੍ਜ ਤਤ੍ਰ ਸਮਰੇ ਦੁਰ੍ਮਦੋ ਭਣ੍ਡਦਾਨਵਃ
ਉਥੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਭੰਡ ਦਾਨਵ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਅਰ੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦੀਰੋ ਭਣ੍ਡਦੈਤ੍ਯੋ ਰਣੇ ऽਸृਜਤ੍
ਮਹਾਨ ਭੰਡ ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਨਵ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਆਦਿਕੂਰ੍ਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯੋਜਨਾਯਤਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਛੂਆ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤ੍ਰਭਯਂ ਜਹੁਃ
ਤਾਕਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਅਸਤਰ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹੈਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਜਹੌ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਃ
ਦੁਸ਼ਟ ਦਾਨਵ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤੇ ਸ਼ਿਥਿਲੇ ਰਣਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਕਦੇ ਇੱਧਰ ਤੇ ਕਦੇ ਉੱਧਰ ਵੱਲ ਡੋਲਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਘੱਟ ਗਈ,
ਮਹਾਵਰਾਹਃ ਸਮਭੂਚ੍ਛ੍ਵੇਤਃ ਕੈਲਾਸਸਂਨਿਭਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂ ਸੂਅਰ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਸੀ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸੈਣਿਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਤੋ ਜਾਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਕਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਅਮਰ੍ਦਯਚ੍ਚਕ੍ਤਿਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਚਾਪ੍ਯਮਰ੍ਦਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਤਾਇਆ।
ਸ ਏਵ ਬਾਲਕੋਭੂਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ ਹਿਰਣਿਆ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।