ਸਹਸ੍ਰਯੁਗ੍ਯਸਿਂਹਾਢ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ ਰਣੋਦ੍ਧਤਃ
ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਘਾਤਕੋ ਨਾਮ ਵੈ ਖਡ੍ਗਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਹਾਸਸਮਾਕृਤਿਃ
ਘਾਤਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵੋਢੁਂ ਤਾਸਾਂ ਭਰਂ ਭੂਮਿਰਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਕੇषਾਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਰੂਢਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚੇਲੁਰ੍ਮਹਾਰਥਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲਿਆ।
ਦੁਃਖਦੁਖੇਨ ਤੇ ਚੇਲੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਸ਼੍ਲੇषਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਦਰਦ ਤੇ ਦਰਦ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਦੇਨ ਨਾਗਾਨਾਂ ਮਰ੍ਦਿਤਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਭੁਵਿ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਦृਸ਼ੋ ਮੇਘਨਾਦੋ ਵ੍ਯਧੀਯਤ
ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਵਰਗਾ ਗੱਜਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਿਆ।
ਭਣ੍ਡਦੈਤ੍ਯਮੁਖੋਤ੍ਥੇਨ ਵਿਦੀਰ੍ਣਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍
ਭੰਡਾ ਦੈਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ।
ਉਡੂਨਿ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਦੇਲਾਯਿਤਾਭਵਤ੍
ਤਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਕਟਕਂ ਚਾਸੀਦਕਾਣ੍ਡਤ੍ਰਾਸਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਭਯਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਪੁਨਰ੍ਦਧੁਃ
ਹਥਿਆਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਚਮੂਨਾਥਧਨੁਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਧਨੁਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭਣ੍ਡਦੈਤ੍ਯੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਭੰਡਾ ਦੈਤ ਦੇ ਮੁਰਦਾਰ ਵਿਰੁੱਧ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਮਹਾਚਕ੍ਰਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਮਹਾਭਯਃ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ।
ਨਵਪਰ੍ਵਸ੍ਥਦੇਵੀਭਿਰਾਕृष੍ਟਗੁਰੁਧਨ੍ਵਿਭਿਃ
ਨੌ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਲਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀਚਕ੍ਰਰਾਜੋ ਰਥੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਚਲਨ੍ਬਭੌ
ਵੱਡੀ ਰਾਣੀ, ਚੱਕਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਗੇਯਚਕ੍ਰਂ ਤੁ ਬਾਲਾਗ੍ਰੇ ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਂ ਤੁ ਬृष੍ਠਤਃ
ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਲੜੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਰੀ ਚੱਕਰ ਪਿੱਛੇ।
ਨृਸਿਂਹੋष੍ਟ੍ਰਨਰਵ੍ਯਾਲਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਹਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ, ਊਠ, ਮਨੁੱਖ, ਬਾਘ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਿਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਵਾਹਨਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਵਾਹਨ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।
ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਾਕਾਰਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚਮੂਪਤੇਃ
ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਾਰਦਿਵਾਰੀ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਤਤਾਨ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਗਮੈषਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਸਾਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾ ਗ੍ਨਿਪੁਰਤਾ ਵਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਿਨੀ
ਉਜਲੀ ਤੇ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਮਹਾਮੁਕ੍ਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦਿਵਿ ਦੀਪ੍ਤਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਛਤਰੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਵਂਲ੍ਲਲਿਤਾਸੈਨ੍ਯੇ ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿषਾਂ ਬਲੇ
ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਆਏ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ੍ਤੋਮਬਦ੍ਧਾਨ੍ਧਤਮਸਚ੍ਛਟਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਘੇਰਿਆ ਤੇ ਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹ੍ਨੀਯਮਾਣਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਨ੍ਨਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਵੇਤਾਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਕੱਟੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਰਜੋਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਸੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਸਿਰਫ ਧੂੜ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਕੇਸ਼ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ੈਵਾਲਾਙ੍ਕੁਰਕੋਮਲਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਈ ਦੇ ਨਰਮ ਅੰਕੁਰ।