ਵਿषਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਧੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਦਣ੍ਡਨਾਥਯਾ
ਦੰਡਨਾਥਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿੰਗਾ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸੋਦਰਸ੍ਯਾਪਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਣ੍ਡਃ ਕਿਮਕਰੋਚ੍ਛੁਚਾ
ਭੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਹਾਯਾਃ ਕੇ ऽਭਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਤਭ੍ਰਾਤृਤਨੂਭੁਵਃ
ਭੰਡਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੇ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸਨ?
ਲਲਿਤਾਚਰਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਣਿਮਾਦਿਗੁਮਪ੍ਰਦਮ੍
ਲਲਿਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵ ਗੁਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦਂ ਪਞ੍ਚਪਰ੍ਵਸੁ
ਇਹ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਵਖਤਾਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਭਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਵਿਲਲਾਪ ਸਃ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭੰਡਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਲੇਭੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਾਸਂ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਬੇਕਸਮੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਮਾਨਃ ਸ਼ੋਕੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਪਮਵਾਪ ਸਃ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਾਰਪਾਟਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪਵਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੁਨ੍ਵਾਨਃ ਕਰਵਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਮੋਢੀ ਹੋਈ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਝਟਕਦਾ ਤੇ ਝੁੰਝੋੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਰੋਧਹੁਙ੍ਕਾਰਮਾਤਨ੍ਵਨ੍ਗਰ੍ਜਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਮੇਘਵਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੇਨਾਨਾਥਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ—
ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਮਹਾਸ਼ੋਕਵਹ੍ਨਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਠਿਨਂ ਵਰ੍ਮ ਵਜ੍ਰਪਾਤਸਹਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬਕਤਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਦਾਮਮੌਰ੍ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਕਠੋਰਂ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਧਨੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਸਾਹ ਵਾਂਗ ਤੀਖੀ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਦਿਕੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੇ
ਤਾਲਜੰਘਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚਮੂਨਾਥੈਃ ਕੁਟਿਲਾਕ੍ਸ਼ਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਪੈਂਤੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—
ਮਿਲਿਤੇਨ ਚ ਭਣ੍ਡੇਨ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚਮੂਵਰਾਃ
ਭੰਡਾ ਚਾਲੀ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਃ ਪਰਾਰ੍ਧਿਕਾ
ਪਚੀਹ ਅੱਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਜਥੇ—
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰੇ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਤੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨਿਕਸਂਕੁਲੇ
ਜਦ ਭੰਡਾਸੁਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ।
ਸਹਸ੍ਰਯੁਗ੍ਯਸਿਂਹਾਢ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ ਰਣੋਦ੍ਧਤਃ
ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਘਾਤਕੋ ਨਾਮ ਵੈ ਖਡ੍ਗਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਹਾਸਸਮਾਕृਤਿਃ
ਘਾਤਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵੋਢੁਂ ਤਾਸਾਂ ਭਰਂ ਭੂਮਿਰਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਕੇषਾਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਰੂਢਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚੇਲੁਰ੍ਮਹਾਰਥਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲਿਆ।
ਦੁਃਖਦੁਖੇਨ ਤੇ ਚੇਲੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਸ਼੍ਲੇषਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਦਰਦ ਤੇ ਦਰਦ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਦੇਨ ਨਾਗਾਨਾਂ ਮਰ੍ਦਿਤਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਭੁਵਿ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਦृਸ਼ੋ ਮੇਘਨਾਦੋ ਵ੍ਯਧੀਯਤ
ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਵਰਗਾ ਗੱਜਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਿਆ।
ਭਣ੍ਡਦੈਤ੍ਯਮੁਖੋਤ੍ਥੇਨ ਵਿਦੀਰ੍ਣਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍
ਭੰਡਾ ਦੈਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ।
ਉਡੂਨਿ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਦੇਲਾਯਿਤਾਭਵਤ੍
ਤਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਕਟਕਂ ਚਾਸੀਦਕਾਣ੍ਡਤ੍ਰਾਸਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਈ।