ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਸਾ ਜ੍ਵਲਤ੍ਪਾਵਕਰੋਚਿषਾ
ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ,
ਵਿषਙ੍ਗਂ ਚ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਨਾਥਾ ਮਦੋਦ੍ਧਤਾ
ਮਦ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਦੰਡਨਾਥਾ ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਵਿੰਗਾ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੇषਭੀषਣਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਚਣ੍ਡਾਟ੍ਟਹਾਸਮੁਖਰੌ ਪਰਿਭ੍ਰਮਣਕਾਰਿਣੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚੰਡ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਦਣ੍ਡਹਨਨੈਰ੍ਮੋਹਯਨ੍ਤੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੰਡ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੁਲਾਵਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌਂ ਦਣ੍ਡਿਨੀਦੈਤ੍ਯਸ਼ੇਖਰੌ
ਦੋਵੇਂ, ਦੰਡਿਨੀ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹਨ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਵਿषਙ੍ਗਂ ਦਣ੍ਡਨਾਯਿਕਾ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਦੰਡਨਾਯਿਕਾ ਵਿੰਗਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਠੋਰਂ ਤਾਡਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੁਸਲੇਨਾਥ ਪੋਤ੍ਰਿਣੀ
ਪੋਤ੍ਰਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚੂਰ੍ਣਿਤੇਨ ਸ਼ਤਾਙ੍ਗੇਨ ਸਮਂ ਭੂਤਲਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਸੌ ਕਾਂਡ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾ ਸ਼ੇषਂ ਨਿਨ੍ਯਤੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ।
ਵਿषਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਧੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਦਣ੍ਡਨਾਥਯਾ
ਦੰਡਨਾਥਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿੰਗਾ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸੋਦਰਸ੍ਯਾਪਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਣ੍ਡਃ ਕਿਮਕਰੋਚ੍ਛੁਚਾ
ਭੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਹਾਯਾਃ ਕੇ ऽਭਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਤਭ੍ਰਾਤृਤਨੂਭੁਵਃ
ਭੰਡਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੇ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸਨ?
ਲਲਿਤਾਚਰਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਣਿਮਾਦਿਗੁਮਪ੍ਰਦਮ੍
ਲਲਿਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵ ਗੁਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦਂ ਪਞ੍ਚਪਰ੍ਵਸੁ
ਇਹ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਵਖਤਾਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਭਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਵਿਲਲਾਪ ਸਃ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭੰਡਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਲੇਭੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਾਸਂ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਬੇਕਸਮੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਮਾਨਃ ਸ਼ੋਕੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਪਮਵਾਪ ਸਃ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਾਰਪਾਟਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪਵਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੁਨ੍ਵਾਨਃ ਕਰਵਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਮੋਢੀ ਹੋਈ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਝਟਕਦਾ ਤੇ ਝੁੰਝੋੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਰੋਧਹੁਙ੍ਕਾਰਮਾਤਨ੍ਵਨ੍ਗਰ੍ਜਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਮੇਘਵਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੇਨਾਨਾਥਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ—
ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਮਹਾਸ਼ੋਕਵਹ੍ਨਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਠਿਨਂ ਵਰ੍ਮ ਵਜ੍ਰਪਾਤਸਹਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬਕਤਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਦਾਮਮੌਰ੍ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਕਠੋਰਂ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਧਨੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਸਾਹ ਵਾਂਗ ਤੀਖੀ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਦਿਕੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੇ
ਤਾਲਜੰਘਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚਮੂਨਾਥੈਃ ਕੁਟਿਲਾਕ੍ਸ਼ਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਪੈਂਤੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—
ਮਿਲਿਤੇਨ ਚ ਭਣ੍ਡੇਨ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚਮੂਵਰਾਃ
ਭੰਡਾ ਚਾਲੀ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਃ ਪਰਾਰ੍ਧਿਕਾ
ਪਚੀਹ ਅੱਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਜਥੇ—
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰੇ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਤੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨਿਕਸਂਕੁਲੇ
ਜਦ ਭੰਡਾਸੁਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ।