ਬੀਜਪੂਰਗਦਾਮਿਕ੍ਸ਼ੁਚਾਪਂ ਸ਼ੂਲਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ, ਕਣਕ ਦੀ ਧਨੁ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੁਂਭਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ੍ਵਕੈਰ੍ਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦਸਾਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਦ੍ਧਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਯਵਿਘ੍ਨਮਹਾਯਨ੍ਤ੍ਰਂਭੇਤ੍ਤੁਂ ਵੇਗਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਉਹ ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਨਿਭृਤਂ ਕੁਤ੍ਰਚਿਲ੍ਲਗ੍ਨਂ ਜਯਵਿਘ੍ਨਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ, ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚੂਰ੍ਮੀਕਰੋਤਿ ਸ੍ਮ ਜਯਵਿਘ੍ਨਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਾਗਸ਼ੇषਤਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਦਿਵਿ
ਉਸ ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਧੂੜ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਤਾਃ ਸਮਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਯਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਤਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ, ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਸਰ੍ਜਯ ਬਹੂਨਾਤ੍ਮਰੂਪਾਨ੍ਦਨ੍ਤਾਵਲਾਨਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਰਚ ਦਿੱਤੇ।
ਚਞ੍ਚਰੀਕਕੁਲੈਰਗ੍ਰੇ ਗੀਯਮਾਨਮਹੋਦਯਾਃ
ਅੱਗੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਦਾ ਰਤ੍ਨਾਕਰਾਨੇਕਹੇਲਯਾ ਪਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਈ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਆਮੋਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮੋਦਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਆਮੋਦ, ਪ੍ਰਮੋਦ, ਮੁਮੁਖੋ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਵੀ ਸਨ।
ਤੇ ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਹੇਰਂਬਾਣਾਮਧੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਹੇਰੰਬਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਾਕਾਰਵਲਯਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਗਜਾਨਨਾਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਹਾਥੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਫੂਤ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਵਿष੍ਟਪਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਬਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਚ੍ਛਿਦਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਗਣਨਾਥਃ ਸ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧਮੁਦ੍ਧਤਹੁਙ੍ਕਾਰਭਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੰਗੀ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਣੀ ਟੁੱਟਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਯੁਧਿ ਬਿਭ੍ਰਾਣਃ ਸਮਯੁਧ੍ਯਤ ਤੇਨ ਸਃ
ਵਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਸਪ੍ਤਿਖੁਰਕ੍ਰੀਡਤ੍ਕੁਦ੍ਦਾਲੀਕੂਟਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ, ਕੁਰਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਦੀ ਧਮਾਕੇਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ,
ਹੇषਯਾ ਚ ਹਯਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਰਥਚਕ੍ਰਸ੍ਵਨੈਰਪਿ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਆਂ ਦੀ ਹਿਨ-ਹਿਨਾਹਟ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,
ਧਨੁषਾਂ ਗੁਣਨਿਸ੍ਸ੍ਵਾਨੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚੀਤ੍ਕਰਣੈਰਪਿ
ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਚਕਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ,
ਅਟ੍ਟਹਾਸੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ਼੍ਚਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਵੱਡੇ ਇੰਦਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਨਾਲ,
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀ ਸੇਨਾ ਵਿਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਸੀ।
ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਮਰ੍ਮ ਵਿਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤੋ ਵਿष੍ਟਂਯਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਣ੍ਡਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਰਮ ਸਥਾਨ ਵੱਢਦੇ ਤੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਸਨ।
ਨਾਸਾਸ਼੍ਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਪਰੁषੈਰ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਃ ਪਤਾਕਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੂਕ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਪਿਂषਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਦਾਘਾਤੈਃ ਪੀਨੈਰ੍ਘ੍ਨਨ੍ਤਸ੍ਤਥੋਦਰੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨੇਨ ਮਹਤਾ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਵੱਡੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਧੂਲੀਸ਼ੇषਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਥੱਕ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਧੂੜ ਹੀ ਬਚੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗਜਾਸੁਰ ਮਸੌ ਪੁਨਃ
ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਫੌਜ ਭੇਜੀ।