ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਚ ਸਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਦਾਯੁਧੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਣਮਨੌਚਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾਪ੍ਯੇष ਵਿਧੇਃ ਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਸ਼ਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਤਤ੍ਸਹਾਯਤਯਾਹਿਨੋਤ੍
ਦੋ ਸੌ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਬਦ੍ਧਭ੍ਰੁਕੁਟਯਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯੋ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗृਹਾਤ੍
ਭੰਨਵੇ ਭੌਂਹਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਵਿਵਿਧਾ ਜਾਤਾ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚਾਭਵਜ੍ਜਗਤ੍
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਡਰ ਗਈ।
ਵਿਥੀषੁ ਯਾਨੈਸ਼੍ਚਲਿਤਾਨ੍ਪੌਰਵृਦ੍ਧਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰਯਃ
ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਙ੍ਗਲਾਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰੇਦ੍ਵਾਰੇ ਪੁਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਦੀਵੇ ਘੁੰਮਾਏ।
ਆਸੀਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਣੇ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹੀ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਯਦ੍ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕ੍ਰੂਰਵਦਨਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪੁਰਾਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ।
ਤੇषਾਮਾਯੁਧਚਕ੍ਰਾਣਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਃ ਸ਼ਿਤੈਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਦੁਰ੍ਵਿਦਗ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਲਲਿਤਾਂ ਬਨ੍ਦੀਕੁਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚਲਾਕ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਸੇਦੁਰਗ੍ਨਿਪ੍ਰਾਕਾਰਸਮੀਪਂ ਭਣ੍ਡਸੂਨਵਃ
ਭੰਡਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂਮਹਾਤ੍ਤਰਮ੍
ਭੌਂਹਾਂ ਮੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠੇ।
ਉਤ੍ਪਾਤਵਾਰਿਦੋਤ੍ਸृष੍ਟਘੋਰਨਿਰ੍ਘਾਤਰਂਹਸਾ
ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ ਚ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਸਮ੍ਪਾਤਮੂਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਵੈਮਾਨਿਕਚ੍ਛਟਮ੍
ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੜੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਆਗਤਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਕृਤ੍ਯਾਯ ਬਾਲਾ ਕੌਤੂਹਲਂ ਦਧੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਏ, ਕੁੜੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿਗਿਆਸਾ ਭਰ ਗਈ।
ਸਮਸ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਯਾ ਸਦਾ ਨਵਵਰ੍षੇਵ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਮਹਾਖਨਿਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਵਰਗੀ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਪਾਦਪੀਠੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਹਿਤਸਂਨਿਧਿਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪੀਠ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਭਣ੍ਡਸੁਤਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਭੰਡ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।
ਮਾਤਰ੍ਭਣ੍ਡਮਹਾਦੈਤ੍ਯਸੂਨਵੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਗਤਾਃ
ਮਾਂ, ਭੰਡ ਮਹਾਦੈਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।
ਸਫੁਰਨ੍ਤਾਵਿਵ ਮੇ ਬਾਹੂ ਯੁਦ੍ਧਕਣ੍ਡੂਯਯਾਨਯਾ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹ ਕੰਬਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਹਿ ਵਾਲਿਕਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਨੇष੍ਵਨੁਰਾਗਿਣੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕੁਮਾਰਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਵੀਨਯੁਦ੍ਧਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਕੁਮਾਰੀ ਤ੍ਵਂ ਮਮੈਕਿਕਾ
ਕੁਮਾਰੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਚੇਲੀ ਹੈ।
ਮਮੋਚ੍ਛ੍ਵਸਿਤਮੇਵਾਸਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਯਾਹਿ ਮਹਾਹਵਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾ।
ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਤ੍ਸੇ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯਸਿ
ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ; ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਠੰਡੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈਂ?
ਕੌਮਾਰਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਯਾਚਤ
ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਕृਤਵਤ੍ਯੇਵ ਗਾਢਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਅਨੁਮਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ।