ਅਨ੍ਧਕਾਰਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਨਿਭਚ੍ਛਾਯਂ ਨਿਬਿਡਂ ਪਪ੍ਰਥੇ ਤਮਃ
ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਗਲੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਉਜ੍ਜਿਹਾਨਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਵਿਵਰੇਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੀਰੇ ਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਉਭਰਦਾ ਜਾਪਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦੀਪਪ੍ਰਭਾਜਾਲੇ ਕृਤਕਾਤਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਜਾਲ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਹਿਲਦਾ ਜਾਪਿਆ।
ਆਬਦ੍ਧਮੈਤ੍ਰਕਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਚ੍ਛਾਦ੍ਵਲਮਣ੍ਡਲੇ
ਕੰਪਦੇ ਕਾਈ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਮਿਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਗੰਢ ਬਣਦੀ ਜਾਪੀ।
ਗੁਪ੍ਤਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਾਸੁ ਵਨਪਙ੍ਕ੍ਤਿषੁ
ਤੇ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜਾਪਿਆ।
ਤ੍ਰਿਯਾਮਾਵਾਮਨਯਨਾ ਨੀਲਕਞ੍ਚੁਕਰੋਚਿषਾ
ਰਾਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪਹਰਾਂ ਤੇ ਨੀਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਈ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਰੇਵ ਬਲਾਵਹਾ
ਮੰਦ-ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਹੀ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਥ ਪ੍ਰਚਲਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿषਙ੍ਗੇਣ ਮਹੌਜਸਾ
ਫਿਰ ਫੌਜ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪਰ ਅਣਸੁਣਦੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਲ ਪਈ।
ਦਮਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੇਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਮਾਮਕਙ੍ਕਟਧਾਰਿਣਃ
ਦਮਨ ਆਦਿ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਸੁੱਕੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਏਕਤ੍ਵਮਿਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਿਮਿਰੇਣਾਤਿਭੂਯਸਾ
ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਭ ਇੱਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਕੂਟੇਨ ਯੁਦ੍ਧਕृਤ੍ਯੇਨ ਵਿਜਿਗੀषੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਂ-ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਯੁਦ੍ਧਾਨੁਰੂਪੋ ਵੇषਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਰਾਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਾਨੋ ਨ ਚ ਮਰ੍ਦ੍ਦਲਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕੋਈ ਡੰਬੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਝੰਜ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਗੁਪ੍ਤਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਸ੍ਤਿਮਿਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਾਃ
ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਚੁਪ ਚਾਪ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਲਲਿਤਾਯਾਃ ਪਤਾਕਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵੱਲ ਪੱਛਮ ਨੂੰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਮਪਿ ਸਸ੍ਵਾਨਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਦੇਪਦੇ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਭੂਯਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਦਿਗ੍ਭਾਗਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਆਗਤ੍ਯ ਨਿਭृਤਂ ਪृष੍ਠੇ ਕਵਚਚ੍ਛਨ੍ਨਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਚਾ ਕੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਤਿਦੀਪ੍ਤਾਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਭਿਮੁਖੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਰ੍ਮਾਲਾਪਵਿਨੋਦੇਨ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਰੋਗਤਂ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣ ਸਕੌਤੁਕਮ੍
ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਵੱਡੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪृष੍ਠਵਂਸ਼ੇ ਰਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਘਟ੍ਟਯਾਮਾਸ ਸੈਨਿਕੈਃ
ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਕਲਕਲਂ ਚਕ੍ਰੁਰਣਿਮਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਃਸ਼ਤਮ੍
ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਦਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਠੋਰਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਧਾਤਨਿष੍ਠੁਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਣ੍ਡਲੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਆਕਸ੍ਮਿਕਰਣੋਤ੍ਸਾਹਵਿਪਰ੍ਯਾਵਿष੍ਟਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਗੜਬੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈਆਂ।
ਵਿਪਾਟੈਃ ਪਾਟਯਾਮਾਸੁਰਦृਸ਼੍ਯੈਰਨ੍ਧਕਾਰਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਅੰਧ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਦृਸ਼੍ਯਨਿਜਵਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਬਹੁ ਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਛਨ੍ਨਵਰ੍ਮਿਤਮਰ੍ਮਵਤ੍
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਲੁਕ ਗਏ।