ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਲਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ਾਲਿਨਿ ਸਾ ਵਧੂਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗੀ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ ਵਧੂ ਉਥੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਭਵਤ੍ਸਹਾਯਭੂਤਾਯਾਂ ਸੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਿਹਾਭਿਧਾ
ਇੱਥੇ ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ।
ਆਦ੍ਯੋ ਮਦਨਕੋ ਨਾਮ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ
ਪਹਿਲਾ ਮਦਨਕਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਦੀਰਘਜਿਹਵਾ।
ਥੁਕ੍ਲਸਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚਣ੍ਡਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਰਃ
ਥੁਕਲਸਾ, ਪੁੰਡਰਕੇਤੁ, ਚੰਡਬਾਹੁ ਅਤੇ ਕੁੱਕੁਰਾ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਗੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਦਸ਼ ਚੋਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਮੂਵਰਾਃ
ਚੰਦਰਗੁਪਤ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ; ਇਹ ਪੰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਮਿਲ ਕੇ ਦਸ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹਨ।
ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੇਨਾਨ੍ਯੋ ਦਮਨਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਦਮਨ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਉਣਗੇ।
ਤਥਾ ਗੁਪ੍ਤਸਮਾਚਾਰਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਂ ਸਮਾਚਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰ।
ਨਿषਙ੍ਗ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਭਸੇ ਜਯਸਿਦ੍ਧਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਲੁਕਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਵਿषਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਪਾਲਕੈਃ
ਵਿਸ਼ੰਗਾ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਫਾਜਤ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਵਰਾਜਾਨੁਜੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਗਿਰਿਮਾਯਯੌ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਦੈਤ, ਆ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਨਿਭਚ੍ਛਾਯਂ ਨਿਬਿਡਂ ਪਪ੍ਰਥੇ ਤਮਃ
ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਗਲੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਉਜ੍ਜਿਹਾਨਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਵਿਵਰੇਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੀਰੇ ਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਉਭਰਦਾ ਜਾਪਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦੀਪਪ੍ਰਭਾਜਾਲੇ ਕृਤਕਾਤਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਜਾਲ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਹਿਲਦਾ ਜਾਪਿਆ।
ਆਬਦ੍ਧਮੈਤ੍ਰਕਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਚ੍ਛਾਦ੍ਵਲਮਣ੍ਡਲੇ
ਕੰਪਦੇ ਕਾਈ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਮਿਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਗੰਢ ਬਣਦੀ ਜਾਪੀ।
ਗੁਪ੍ਤਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਾਸੁ ਵਨਪਙ੍ਕ੍ਤਿषੁ
ਤੇ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜਾਪਿਆ।
ਤ੍ਰਿਯਾਮਾਵਾਮਨਯਨਾ ਨੀਲਕਞ੍ਚੁਕਰੋਚਿषਾ
ਰਾਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪਹਰਾਂ ਤੇ ਨੀਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਈ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਰੇਵ ਬਲਾਵਹਾ
ਮੰਦ-ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਹੀ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਥ ਪ੍ਰਚਲਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿषਙ੍ਗੇਣ ਮਹੌਜਸਾ
ਫਿਰ ਫੌਜ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪਰ ਅਣਸੁਣਦੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਲ ਪਈ।
ਦਮਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੇਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਮਾਮਕਙ੍ਕਟਧਾਰਿਣਃ
ਦਮਨ ਆਦਿ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਸੁੱਕੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਏਕਤ੍ਵਮਿਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਿਮਿਰੇਣਾਤਿਭੂਯਸਾ
ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਭ ਇੱਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਕੂਟੇਨ ਯੁਦ੍ਧਕृਤ੍ਯੇਨ ਵਿਜਿਗੀषੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਂ-ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਯੁਦ੍ਧਾਨੁਰੂਪੋ ਵੇषਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਰਾਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਾਨੋ ਨ ਚ ਮਰ੍ਦ੍ਦਲਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕੋਈ ਡੰਬੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਝੰਜ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਗੁਪ੍ਤਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਸ੍ਤਿਮਿਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਾਃ
ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਚੁਪ ਚਾਪ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਲਲਿਤਾਯਾਃ ਪਤਾਕਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵੱਲ ਪੱਛਮ ਨੂੰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਮਪਿ ਸਸ੍ਵਾਨਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਦੇਪਦੇ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਭੂਯਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਦਿਗ੍ਭਾਗਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਆਗਤ੍ਯ ਨਿਭृਤਂ ਪृष੍ਠੇ ਕਵਚਚ੍ਛਨ੍ਨਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਚਾ ਕੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਤਿਦੀਪ੍ਤਾਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।