ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਸੈਨਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਧਤਾਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਤੁष੍ਟੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਜਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵृਣਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤਂ ਵਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਭਵਤਾ ਘੋਰਤੇਜੋਭਿਰ੍ਦਹਤਾ ਪ੍ਰਤਿਰੋਧਿਨਃ
ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਤਦਾਕ੍ਸ਼ਿਵਿषਯਃ ਸਰ੍ਵੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਭਵਤਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਹਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਕੋਈ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਤਬ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਰੋਧਕਸੈਨਿਕਾਃ
ਜੋ ਸੈਨਿਕ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਮ ਹੋ ਜਾਣ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਰਿਪਵੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸੁਕਰਤ੍ਵਤਃ
ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਣ।
ਵਰਦਾਨੇਨ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚੇਰੁਰ੍ਮਧੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਧੂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਯੋਧੇ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜੇ।
ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਾ ਵਿਫਲੋਤ੍ਸਾ ਹਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਟਂਭਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਨੋਦ੍ਯਮੋ ऽਭਵਤ੍
ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਤਾਕਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਆਂ।
ਅਭਿਭੂਤਾਃ ਸਨਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਜੋषਮਾਸਤ
ਤਾਕਤਾਂ ਹਾਰ ਗਈਆਂ, ਹੰਝੀਆਂ ਭਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਵ੍ਯਮਰ੍ਦਯਞ੍ਛਕ੍ਤਿਸੈਨ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਮਿਦੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਜ੍ਰਕਙ੍ਕਟਭੋਦਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੱਡੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ।
ਸੁਪਲ੍ਲਵਾ ਰਣੇ ਰੇਜੁਃ ਕਙ੍ਕੋਲਲਤਿਕਾ ਇਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਂਕੋਲਾ ਦੀ ਹਰੀ ਲਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਤਂਭਿਤਨਿਜਾਯੁਧਾਃ
ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਰੁਕ ਜਾਣ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤਿਰਸ੍ਕਰਣਿਕਾ ਦੇਵੀ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਫਿਰ ਤਿਰਸਕਰਣਿਕਾ ਦੇਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਠੀ।
ਮਹਾਮਾਯਾ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮਭਯਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਚ੍ਛਾਯੇ ਤਮੋਲਿਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਯਾਮਯੁਕ੍ਤਤੁਰਙ੍ਗਮੇ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਨਦ੍ਯੇषੂਨਵਰ੍षਤ੍ਸਰ੍ਪਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ, ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਸੇਹਿਰੇ
ਦੈਤ ਮੋਹਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰਕੋਪਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਲਾਹਕਮੁਖਾਃ ਖਲਾਃ
ਉਹ ਮੰਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਅਨ੍ਧਾਭਿਧਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਮੁਮੋਚ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਗਣੇ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਅੰਧਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਅਨ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਜਂ ਨੇਤ੍ਰਂ ਦਧਿਰੇ ਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਯਥਾ
ਅੰਧਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਜਾਪਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਉਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਧਬਾਣੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਧੀਯਤ
ਉੱਠਦੇ ਅੰਧਾ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਿਟ ਗਈ।
ਤਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਯ ਵਿਰਹਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਮ੍ਭਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਃ
ਉਹਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰੁਕावट ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਰਸਨ੍ਨਾਹਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸਦੁਪਾਯਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਾ ਰਣਂ ਵ੍ਯਧੁਃ
ਸਹੀ ਢੰਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤਤਿਰਸ੍ਕਾਰਾ ਦ੍ਵਿਪਾਮੇषਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਹ ਮੰਦ ਬਚਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਹੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧਦृਸ਼ਾਨੇਨ ਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰੇਣ ਭੂਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਅਡੋਲ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਬਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।