ਭਵਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਰਣੋਦਨ੍ਤਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਨਿਬੋਧਤ
ਹੁਣ ਭਵਦਰਾਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਭੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕਾਯਾਂ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖਾਲੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਦੁਦਨ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਣ੍ਡਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋ ਰੁषਾਭਵਤ੍
ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕੁਜਲਾਸ਼ਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਚੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਾਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼ਯਃ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਜਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ!'
ਕਰਙ੍ਕਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚਮੂਨਾਥਾਃ ਕਨ੍ਦਲਦ੍ਭੁਜਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਕਰੰਕਾ ਆਦਿ ਫੌਜ ਦੇ ਸਪਹਸਾਲਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ,
ਪਾਪੀਯਸ੍ਯਾ ਤਯਾ ਗੂਢਮਾਯਯਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਮਾੜੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਲੁਕਵੀਂ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਚੁਪ ਚਾਪ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨੁਦਗ੍ਰਭੁਜਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੁ ਪ੍ਰਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਮਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਲਲਿਤਾਸੈਨ੍ਯਂ ਮਾਯਾਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਜਾਦੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਕਸਗਰ੍ਭਸਂਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਕੀਕਸਾ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਭੜਕਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਜਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਸੀ।
ਬਲਾਹਕਮੁਖਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸੇਨਾਨਾਥਾਨ੍ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨ੍
ਬਲਾਹਕਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸੱਤ ਮਸਤ ਸਪਹਸਾਲਾਰ,
ਅਨ੍ਯਃ ਫਾਲਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਵਿਕਟਾਨਨਃ
ਫਾਲਮੁਖਾ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਕਟਾਨਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਕੌਤੂਹਲੋਲ੍ਵਣਾਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਭੰਡਾਸੁਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸੁਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਗਮੁਰ੍ਨਗਰਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਉਲ੍ਲਿਖਨ੍ਤਿ ਕੇਤੁਜਾਲੈਰਂਬਰੇ ਘਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਖੰਚ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਧੂਲਿਕਾਜਾਲੈਰਸ਼ੇषਾਨਪਿ ਸਾਗਰਾਨ੍
ਉਹ ਧੂੜ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀ ਗਏ।
ਨਭੋਗੁਣਮਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਦਧਾਨਾਃ ਪਦੇਪਦੇ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੁਣੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦੇ।
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਿਵ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਕੈਕਸੇਯਾਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਕੈਕਸੇਯਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਉਦ੍ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭਰਣਾਸ਼੍ਚੇਲੁਰ੍ਦ੍ਦੀਪ੍ਤੋਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰੇਣ ਮਹਤਾ ਜਗਦ੍ਵਿਜਯਕਾਰਿਣਾ
ਮਹਾਨ ਭੰਡਾਸੁਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਪ੍ਰੋषਿਤਾ ਲਲਿਤਾਸੈਨ੍ਯਂ ਜੇਤੁਕਾਮੇਨ ਦੁਰ੍ਧਿਯਾ
ਉਹ ਮੰਦ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੇਨਾਮਭਿਮੁਖਂ ਸਕ੍ਰੋਧਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸੈਨਿਕਂ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਜਗਮੁਰੁਦ੍ਧਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਭ੍ਯਮਿਤ੍ਰੀਣਮਭਵਦ੍ਬਦ੍ਧਭ੍ਰੁਕੁਟਿਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭੰਨੇ ਭ੍ਰੂ ਸਨ।
ਮੁਦ੍ਗਰਿਣ੍ਯਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਿਨ੍ਯਃ ਕੋਦਣ੍ਡਿਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਬੀਰ ਲੰਬੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯ ਇਵ ਦੈਤ੍ਯਾਬ੍ਧਿਂ ਸਾਨ੍ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਯਾਪਰਿਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦੂਰਂ ਮੋਹਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਜਡਾਸ਼ਯਾਨ੍
ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤੋ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਾਹਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਗਲੋਦ੍ਗਲਿਤੋ ਰਕ੍ਤਪੂਰ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਥੋਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਦਾ ਵਹੇਰਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਉਗਲਿਆ।
ਤੈਰੇਵ ਪ੍ਰੇਤਨਾਥਸ੍ਯ ਚ੍ਛਤ੍ਰਚ੍ਛਵਿਰੁਦਞ੍ਚਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਕਾਰਨ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਤਰੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਗਈ।