ਅਸ਼੍ਵਰੂਢਾ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਸ੍ਨੇਹਾਰ੍ਦ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਨਰਮ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਅਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਦੇਹਿ ਮਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਜੰਗ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਯਾਚਿਤਾਸਿ ਸਖਿਤ੍ਵੇਨ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਮਾਚਰ
ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ।
ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਮੂਙ੍ਕੁਰੁਣ੍ਡਾਭਿਮੁਖੋਤ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਮੁੜਾ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਕੁਰੰਡਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਰਙ੍ਗਾ ਇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਬ੍ਧੇਸ੍ਤੁਰਙ੍ਗਾ ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਘੋੜੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਪੇਤੁਰੇਕਪ੍ਰਵਾਹੇਣ ਕੁਰਣ੍ਡਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਕੁਰੰਡਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਘਤਿਭੇਦੇषੁ ਚਾਰੇषੁ ਪਞ੍ਚਧਾ ਖੁਰਪਾਤਨੇ
ਜਦੋਂ ਜਥਿਆਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਤੁਰਾਭਿਸ੍ਤੁਰਙ੍ਗਸ੍ਯ ਹृਦਯਜ੍ਞਾਭਿਰਾਹਵੇ
ਚਾਰ ਦਿਲਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜੀ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਿਤਾਃ ਕੁਰਣ੍ਡੇਨ ਸਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਕੁਰੰਡਾ ਦੀ ਉਕਸਾਹਟ 'ਤੇ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਦੁਰਾਚਾਰਮਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾਃ ਕੁਰਣ੍ਡਕਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁਰੰਡਾ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਮਣ੍ਡਲੀਸੁਂਦਰਾਨਨਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ, ਜੋ ਸਾਂਝ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਰਾਸਾਰੈਃ ਕੁਰਣ੍ਡਂ ਤੁਰਗਾਨਨਾ
ਘੋੜੇ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਕੁਰੰਡਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ਿਰੇ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤੈਰਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾ ਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾਤੁਰਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਮਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੁਰੰਗਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਨ੍ਨਨੇਕਾਨਿ ਤਸ੍ਯਾਨੀਤਾਨਿ ਵੈਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਜਂ ਪਾਸ਼ਾਯੁਧਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੁਮੋਚ ਜ੍ਵਲਿਤਾਕृਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸਾ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਮਸ੍ਤਮਪਿ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵ੍ਯਮੂਰ੍ਛਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰੇਣੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯਾ ਮਣਿਧਨੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮਣੀ ਜੜੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਮਾਰਿਆ।
ਕੁਰਣ੍ਡੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਰੁਗ੍ਣ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਕੁਰੰਡਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ।
ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ਨਿष੍ਯਨ੍ਦਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਹਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯਨ੍ਤ ਵੈ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜੋ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕਨਾਥੋ ऽਪਿ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਭੁਜਙ੍ਗਵਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਨਯਕ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰਿਆ।
ਕੁਟਿਲਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਚੇ ਪੁਨਰੇਵ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਕੁਟਿਲਾਕਸ਼ ਨੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਚ੍ਚ ਨੋ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦੇਤਤ੍ਕष੍ਟਮਾਗਤਮ੍
ਜੋ ਸਾਡੀ ਚਿਤ ਵਿਚ ਡਰ ਸੀ, ਓਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁਣ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ।
ਦੁष੍ਟਦਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਯਂ ਮਾਯਾਵਿਨ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਦੁਰਦਾਸੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਠੱਗੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਸੈਂਕੜਾ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਭੇਜੋ।
ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਵਿਦਗ੍ਧਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਚਲਾਕ ਤੇ ਮਨਮੌਜੀ ਔਰਤ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ 'ਚ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕੁਟਿਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰਙ੍ਕਾਦੀਨਾਜੁਹਾਵ ਚਮੂਪਤੀਨ੍
ਕੁਟਿਲਾਕਸ਼ ਨੇ ਕਰੰਕਾ ਆਦਿ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।