ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰਣ੍ਡਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਕੁਰੰਡਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਮਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਸ਼੍ਚਣ੍ਡਃ ਕੁਰਣ੍ਡਃ ਸਮਰਂ ਯਯੌ
ਦੁਰਮਦਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਕੁਰੰਡਾ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸ਼ੋਕਰੋषਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਵਨਾਸ਼੍ਵਗਤੋ ਯਯੌ
ਉਹ ਗਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਜੋੜੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਧਾਰਭਿਃ ਸਂਪਤ੍ਕਰ੍ਯਾ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਉਹ ਜਦੋਂ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵृਥਾ ਵਹਸਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਲਵਲੇਸ਼ਂ ਮਹਾਮਦਮ੍
ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਅਸਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਪੁਰੀਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।
ਅਪੂਰ੍ਵਮਙ੍ਗਨਾਰਕ੍ਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਰਣਪੂਤਨਾਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਭੂਤ ਅਜਿਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈਣ।
ਅਧੁਨਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦੁष੍ਟੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਭੁਜਯੋਰ੍ਬਲਮ੍
ਹੁਣ, ਦੁਰਜਨ, ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੇਨਾਵਿਮਰ੍ਦਨੇ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮਰ੍ਦਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਦਸੀਸਹਤ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਰੂਢਾ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਸ੍ਨੇਹਾਰ੍ਦ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਨਰਮ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਅਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਦੇਹਿ ਮਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਜੰਗ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਯਾਚਿਤਾਸਿ ਸਖਿਤ੍ਵੇਨ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਮਾਚਰ
ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ।
ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਮੂਙ੍ਕੁਰੁਣ੍ਡਾਭਿਮੁਖੋਤ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਮੁੜਾ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਕੁਰੰਡਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਰਙ੍ਗਾ ਇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਬ੍ਧੇਸ੍ਤੁਰਙ੍ਗਾ ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਘੋੜੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਪੇਤੁਰੇਕਪ੍ਰਵਾਹੇਣ ਕੁਰਣ੍ਡਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਕੁਰੰਡਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਘਤਿਭੇਦੇषੁ ਚਾਰੇषੁ ਪਞ੍ਚਧਾ ਖੁਰਪਾਤਨੇ
ਜਦੋਂ ਜਥਿਆਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਤੁਰਾਭਿਸ੍ਤੁਰਙ੍ਗਸ੍ਯ ਹृਦਯਜ੍ਞਾਭਿਰਾਹਵੇ
ਚਾਰ ਦਿਲਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜੀ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਿਤਾਃ ਕੁਰਣ੍ਡੇਨ ਸਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਕੁਰੰਡਾ ਦੀ ਉਕਸਾਹਟ 'ਤੇ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਦੁਰਾਚਾਰਮਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾਃ ਕੁਰਣ੍ਡਕਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁਰੰਡਾ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਮਣ੍ਡਲੀਸੁਂਦਰਾਨਨਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ, ਜੋ ਸਾਂਝ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਰਾਸਾਰੈਃ ਕੁਰਣ੍ਡਂ ਤੁਰਗਾਨਨਾ
ਘੋੜੇ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਕੁਰੰਡਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ਿਰੇ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤੈਰਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾ ਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾਤੁਰਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਮਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੁਰੰਗਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਨ੍ਨਨੇਕਾਨਿ ਤਸ੍ਯਾਨੀਤਾਨਿ ਵੈਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਜਂ ਪਾਸ਼ਾਯੁਧਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੁਮੋਚ ਜ੍ਵਲਿਤਾਕृਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸਾ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਮਸ੍ਤਮਪਿ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵ੍ਯਮੂਰ੍ਛਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰੇਣੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯਾ ਮਣਿਧਨੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮਣੀ ਜੜੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਮਾਰਿਆ।