ਸ਼ਰਾਃ ਸਮ੍ਪਤ੍ਕਰੀਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਮਦਹਨ੍ਨਰੀਨ੍
ਸੰਪਤਕਰੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਭੂਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਘਟ੍ਟਾਦ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ, ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਹਸ੍ਕਰਮ੍
ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਵਿਦਧਿਰੇ ਦਧਿਰੇ ਭ੍ਰਮਚਾਤੁਰੀਮ੍
ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਂਗਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਈ।
ਉਦਗ੍ਰਦਨ੍ਤਮੁਸਲਘਾਤੈਰਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਮੋਹਰੀ ਵਾਂਗ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗਾਤ੍ਰਵ੍ਯਾਮਰ੍ਦ੍ਦਨੈਰਨ੍ਯਾਨ੍ਨਖਘਾਤੈਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍
ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਚਤੁਰਂ ਚਰਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਂਪਦ੍ਦੇਵੀਮਤਙ੍ਗਜਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਲ ਚਲਿਆ।
ਸਂਪਤ੍ਕਰੀਮੁਕੁਟਗਂ ਮਣਿਮੇਕਮਪਾਹਰਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮਕੁਟ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਤੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਮਦੋ ਜੀਵਿਤਂ ਜਹੌ
ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਵਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਸੈਨਿਕਵਰਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਪਲਾਯਿਤਾ ਰਣਕ੍ਸ਼ੋਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕਂ ਪੁਰਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍
ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਹ ਸੁੰਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰੇ।
ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕੁਟਿਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਕਟਗਂ ਬਭਾषੇ ਪृਤਨਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਟੇਢੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੈਨਿਕ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਪਾਤਿਤਵਤੀ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕष੍ਟ ਏਵ ਵਿਧੇਃ ਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈ; ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਰਾਹ ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਹੈ।
ਅਭੂਤ੍ਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਸੋ ऽਪਿ ਦੁਰ੍ਮਦੋ ऽਬਲਯਾ ਹਤਃ
ਦੁਰਮਦਾ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕੁਰਣ੍ਡਾਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਹਵਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਸੈਨਿਕ ਮੁਖੀ 'ਕੁਰੰਡਾ' ਨੂੰ ਦੁਰਮਦਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੇਜੋ।
ਕੁਰਣ੍ਡਂ ਚਣ੍ਡਦੋਰ੍ਦ੍ਦਣ੍ਡਮਾਜੁਹਾਵ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪੁਰਃ
ਕੁਰੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਕੁਟਿਲਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਸਜ੍ਜਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਕੁਟਿਲਾਖ੍ਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਜਾ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਕੂਟਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਨਿਪੁਣਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪਰਿਮਰ੍ਦਯ
ਕੂਟ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦੇ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰਣ੍ਡਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਕੁਰੰਡਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਮਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਸ਼੍ਚਣ੍ਡਃ ਕੁਰਣ੍ਡਃ ਸਮਰਂ ਯਯੌ
ਦੁਰਮਦਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਕੁਰੰਡਾ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸ਼ੋਕਰੋषਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਵਨਾਸ਼੍ਵਗਤੋ ਯਯੌ
ਉਹ ਗਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਜੋੜੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਧਾਰਭਿਃ ਸਂਪਤ੍ਕਰ੍ਯਾ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਉਹ ਜਦੋਂ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵृਥਾ ਵਹਸਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਲਵਲੇਸ਼ਂ ਮਹਾਮਦਮ੍
ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਅਸਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਪੁਰੀਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।
ਅਪੂਰ੍ਵਮਙ੍ਗਨਾਰਕ੍ਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਰਣਪੂਤਨਾਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਭੂਤ ਅਜਿਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈਣ।
ਅਧੁਨਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦੁष੍ਟੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਭੁਜਯੋਰ੍ਬਲਮ੍
ਹੁਣ, ਦੁਰਜਨ, ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੇਨਾਵਿਮਰ੍ਦਨੇ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮਰ੍ਦਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਦਸੀਸਹਤ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।