ਧੂਰ੍ਣਮਾਨਾ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੋਲ੍ਕਾ ਗਗਨਸ੍ਥਲਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਪਤੰਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹੀ ਜਜ੍ਵਾਲ ਸਕਲਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕਪਤ੍ਤਨੇ
ਉਥੇ, ਖਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਕਾਃ ਖਗਾਃ
ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਗਿੱਧ, ਚੀਲ ਤੇ ਬਗਲੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲੋਚਨੈਰ੍ਨਾਵਲੋਕਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇਤਵਸ੍ਤੁ ਮਲੀਮਸਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਗੰਦੇ ਝੰਡੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਅਕਾਲੇ ਭੂषਣਸ੍ਰਜਃ
ਦੈਤਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਣੇ ਤੇ ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਹੀ ਝੜ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਦਪਣਾਨਾਂ ਵਰ੍ਮਣਾਂ ਚ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਖਡ੍ਗਸਂਪਦਾਮ੍
ਦਰਪਣ, ਬਕਤਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ,
ਸੌਧੇषੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਲਾਸੁ ਕੇਲਿਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਹਿਲਾਂ, ਚੰਦਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ, ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ,
ਚਤੁष੍ਕਿਕਾਸ੍ਵਲਿਙ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਗ੍ਰੀਵੇषੁ ਵਲੇषੁ ਚ
ਚੌਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ, ਗਲ੍ਹ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਰ੍ਭਾਗਾਰਪੁਟੇषੁ ਚ
ਸਾਰੇ ਸਵਸਤਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗਰਭ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ,
ਵਾਤਾਯਨੇषੁ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸੁ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇषੁ ਚ ਖਲੇषੁ ਚ
ਖਿੜਕੀਆਂ, ਕਮਰਿਆਂ, ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ,
ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮਹਾਘੋषਾਃ ਪਰੁषਾ ਭੂਤਭਾषਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਆਰਾਵਿषੁ ਕਰੋਟੀਨਾਂ ਕੋਟਯਸ਼੍ਚਾਪਤਨ੍ਭੁਵਿ
ਮੰਦੇਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕੇਸ਼ੌਘਕਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਧੂਮਧੂਸਰਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੁਆਲੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਿਕਲੇ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰਮੀ ਭਣ੍ਡਾਯ ਪ੍ਰਥਿਤੌਜਸੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਭੰਡਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਅਸਂਜਾਤਧृਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਮਨ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਅਧ੍ਯਾਸਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਿਂਹਾਸਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਿਆ।
ਦੀਪਯਨ੍ਨਖਿਲਾਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਦ੍ਯੁਤਦ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਬੇਚੈਨੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੁਙ੍ਗਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਤਂ ਸਿषੇਵਾਤੇ ਤਦਾਨੁਜੈ
ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਣ੍ਟਕੀਭੂਤਭੁਜਦਣ੍ਡਭਯਙ੍ਕਰੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟੇ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੇ ਲਬ੍ਧਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੌ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਈ।
ਕृਤਾਂ ਜਰਿਪ੍ਰਣਾਮੌ ਚ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤਾ ਭੁਵਿ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਨ੍ਤਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਸਾਮੰਤ ਦੈਤਿ ਰਾਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਨਾਮ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਣ੍ਡਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉੱਚਾ ਆਖਿਆ ਤੇ ਭੰਡਾ ਕੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਂਭਾਵਯਨ੍ਸਮਾਲੋਕੈਃ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨਮਹਾਸਿਂਧੁਸਮਾਨਾਰ੍ਗਲਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਥਲ ਪਥਲ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪਾਪਿਨਃ ਪਾਮਰਾਚਾਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੁਰਾਧਮਾਃ
ਬੁਰੇ, ਗੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨ।
ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੇ ਵਹ੍ਨੌ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਨਾਸ਼ਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਕਿਲਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸਵਾਦਯਃ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਬਹੁਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰਿਵਾਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਮਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।