ਸਾਰਸਃ ਪਞ੍ਚਮਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚ ਤਥਾ ਪਰਾ
ਸਾਰਸਾ ਪੰਜਵੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਗੇਯਚ ਕ੍ਰਰਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤੁ ਹਸਂਤਿਕਾ
ਗੇਯਾ ਚੱਕਰ ਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਹਸੰਤਿਕਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਮੁਨ੍ਨਮ੍ਰੋ ਲਲਿਤਾਰਥਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਲਲਿਤਾ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਥ ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਯੋਜਨਸਮੁਨ੍ਨਮ੍ਰੋ ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਰਥੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਰਥ ਛੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਲਲਿਤੇਸ਼ਾਨ੍ਯਾ ਰਥ ਏਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਲਲਿਤੇਸ਼ਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਮਾਤਪਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਥਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਆਮ ਛਤਰੀ ਦੋਵੇਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਪਦਵੀਮਾਰੂਢਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜ-ਸਤਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਯਨ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਂਪਤੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਿਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਸਾਰਸਵਤੀ ਆਪ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਮੁਹੁਰ੍ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤੁਵਾਨਾ ਲਲਿਤੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਲਿਤੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾ ऋਗ੍ਯਜੁਃ ਸਾਮਰੂਪਿਭਿਃ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਨੂਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ,
ਹਵਿषੇਵ ਮਹਾਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਤ੍ਯਨ੍ਤਪਾਵਿਨੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਹ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ,
ਤੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਲਲਿਤਾ ਰਾਜਮਾਨਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜੇਤੁਮੁਦ੍ਦਣ੍ਡੈਃ ਸਹ ਸੈਨਿਕੈਃ
ਉਹ ਭੰਡਾਸੁਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਾਯਾਤਾ ਭਣ੍ਡਾਸੁਰਪੁਰਾਲਯਾਃ
ਭੰਡਾਸੁਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤੋਪਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਤਟੇ ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਸੀ।
ਵਿषਙ੍ਗਾਗ੍ਰਜਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦਾਵਾਸਃ ਕਿਲਾਭਵਤ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਦੈਤ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।
ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਗਮਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਕਰਕੇ, ਭੱਜ ਗਏ।
ਧੂਮੈਰਿਵਾਵृਤਮਭੂਦੁਤ੍ਪਾਤਜਨਿਤੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਧੂਰ੍ਣਮਾਨਾ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੋਲ੍ਕਾ ਗਗਨਸ੍ਥਲਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਪਤੰਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹੀ ਜਜ੍ਵਾਲ ਸਕਲਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕਪਤ੍ਤਨੇ
ਉਥੇ, ਖਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਕਾਃ ਖਗਾਃ
ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਗਿੱਧ, ਚੀਲ ਤੇ ਬਗਲੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲੋਚਨੈਰ੍ਨਾਵਲੋਕਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇਤਵਸ੍ਤੁ ਮਲੀਮਸਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਗੰਦੇ ਝੰਡੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਅਕਾਲੇ ਭੂषਣਸ੍ਰਜਃ
ਦੈਤਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਣੇ ਤੇ ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਹੀ ਝੜ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਦਪਣਾਨਾਂ ਵਰ੍ਮਣਾਂ ਚ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਖਡ੍ਗਸਂਪਦਾਮ੍
ਦਰਪਣ, ਬਕਤਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ,
ਸੌਧੇषੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਲਾਸੁ ਕੇਲਿਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਹਿਲਾਂ, ਚੰਦਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ, ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ,
ਚਤੁष੍ਕਿਕਾਸ੍ਵਲਿਙ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਗ੍ਰੀਵੇषੁ ਵਲੇषੁ ਚ
ਚੌਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ, ਗਲ੍ਹ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਰ੍ਭਾਗਾਰਪੁਟੇषੁ ਚ
ਸਾਰੇ ਸਵਸਤਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗਰਭ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ,