ਭੀਮਰੂਪੋ ਹਾਟਕੇਸ਼ਸ੍ਤਥੈਵਾਚਲਨਾਮਵਾਨ੍
ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨਾਂਵ ਵਾਲਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਸੀਮਨਿ
ਉਹ ਉਥੇ, ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਉਸ ਰਥਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜृਂਭਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਚਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨਾਃ
ਜ੍ਰੰਭਿਨੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਦਾਨਵਾ ਮਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤਵृष੍ਟਯਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਂ ਦਣ੍ਡਨੇਤ੍ਰ੍ਯਾ ਰਥਰਤ੍ਨਂ ਚਚਾਲ ਹ
ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਰਥ-ਰਤਨ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਗੇਯਰਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਰਥੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਿੱਥੇ ਗੇਯਾ ਰਥ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਥ ਵੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੇਨਾਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਚਾਰ ਤਦਾ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਰਥ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਸਰ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਰਵਦਾਰਿਤਾ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਚਿਰ ਗਈ।
षਟ੍ਸਾਰਥਯ ਉਦ੍ਦਣ੍ਡਪਾਸ਼ਗ੍ਰਹਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਛੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਫਾਹੀ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਇਤਿ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਥਮਤਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਭੈਰਵੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਭੈਰਵੀ ਵੀ।
ਸਾਰਸਃ ਪਞ੍ਚਮਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚ ਤਥਾ ਪਰਾ
ਸਾਰਸਾ ਪੰਜਵੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਗੇਯਚ ਕ੍ਰਰਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤੁ ਹਸਂਤਿਕਾ
ਗੇਯਾ ਚੱਕਰ ਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਹਸੰਤਿਕਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਮੁਨ੍ਨਮ੍ਰੋ ਲਲਿਤਾਰਥਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਲਲਿਤਾ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਥ ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਯੋਜਨਸਮੁਨ੍ਨਮ੍ਰੋ ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਰਥੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਰਥ ਛੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਲਲਿਤੇਸ਼ਾਨ੍ਯਾ ਰਥ ਏਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਲਲਿਤੇਸ਼ਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਮਾਤਪਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਥਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਆਮ ਛਤਰੀ ਦੋਵੇਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਪਦਵੀਮਾਰੂਢਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜ-ਸਤਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਯਨ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਂਪਤੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਿਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਸਾਰਸਵਤੀ ਆਪ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਮੁਹੁਰ੍ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤੁਵਾਨਾ ਲਲਿਤੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਲਿਤੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾ ऋਗ੍ਯਜੁਃ ਸਾਮਰੂਪਿਭਿਃ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਨੂਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ,
ਹਵਿषੇਵ ਮਹਾਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਤ੍ਯਨ੍ਤਪਾਵਿਨੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਹ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ,
ਤੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਲਲਿਤਾ ਰਾਜਮਾਨਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜੇਤੁਮੁਦ੍ਦਣ੍ਡੈਃ ਸਹ ਸੈਨਿਕੈਃ
ਉਹ ਭੰਡਾਸੁਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਾਯਾਤਾ ਭਣ੍ਡਾਸੁਰਪੁਰਾਲਯਾਃ
ਭੰਡਾਸੁਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤੋਪਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਤਟੇ ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਸੀ।
ਵਿषਙ੍ਗਾਗ੍ਰਜਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦਾਵਾਸਃ ਕਿਲਾਭਵਤ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਦੈਤ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।
ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਗਮਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਕਰਕੇ, ਭੱਜ ਗਏ।
ਧੂਮੈਰਿਵਾਵृਤਮਭੂਦੁਤ੍ਪਾਤਜਨਿਤੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।