ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਥਾਨ੍ਯੇ ਗਣਨਾਯਕਾਃ
ਧਨਵੰਤਰੀ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ,
ਅਨਨ੍ਤੋ ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍ਕੇਟਃ ਪਦ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਕੀ, ਤਕਸ਼, ਕਰਕੇਟ ਅਤੇ ਪਦਮਾ ਵੀ,
ਏਤੇ ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਗਕੋਟਿਭਿਰਾਵृਤਾਃ
ਇਹ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਦਿਸ਼ਮਾਰਭ੍ਯ ਪਰਿਤਃ ਕृਤਮਨ੍ਦਿਰਾਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਏ ਹਨ,
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਿਲ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤਦਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ,
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰ੍ਵਣਃ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ,
ਪਾਤਾਲਤਲਜਂਬਾਲਬਹੁਲਾ ਕਾਰਕਾਲਿਮਾ
ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਜੰਬਾਲਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਕਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ,
ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਡਮਰੁਕਧ੍ਵਾਨੈ ਰੋਦਸੀਕਨ੍ਦਰੋਦਰਮ੍
ਡੰਬੂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਲਾ ਖੋਹ,
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਃ ਸਦਾ ਭਾਤਿ ਸੇਵਮਾਨਃ ਕਿਟੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਕਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲ ਉਥੇ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਟੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ,
ਯਮਾ ਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਭਣ੍ਟਾਸੁਰਬਧੈषਿਣੀ
ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯਮਾਰੁ ਨੇ ਭੰਟਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ,
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰ੍ਵਣੋ ऽਧਸ੍ਤਾਦ੍ਦਣ੍ਡਨਾਥਾਸਮਤ੍ਵਿषਃ
ਉਸ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੰਡਨਾਥ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ,
ਸ਼ਮ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਡਾਨਨਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖੋਤ੍ਤਂਸਿਤਕੁਨ੍ਤਲਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਫਾਂਸਾਂ, ਸੂਰ-ਮੁਹਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਾਂਗ ਉੱਠੇ ਵਾਲ ਹਨ,
ਲਲਿਤਾਦ੍ਰੋਹਿਣਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਦ੍ਰੋਹਿਣਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੀਦ੍ਰੁਹਾਮ੍
ਲਲਿਤਾ, ਰੋਹਿਨੀ ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਕਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ,
ਨਿਜਭਕ੍ਤਦ੍ਰੋਹਕृਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਲਾਵਿਭੂषਣਾਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਅਖਣ੍ਡਰਕ੍ਤਵਿਚ੍ਛਰ੍ਦੈਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕ੍ਰਜਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸੇਵਮਾਨਾਃ ਕਿਟੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਕਹੀ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਨਾਮਾਧ੍ਯਾਯੇ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਧੁਨਾ ਪੁਨਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੁੜ ਨਹੀਂ।
ਵਾਹਨਂ ਕृष੍ਣਸਾਰਙ੍ਗੋ ਦਣ੍ਡਿਨ੍ਯਾਃ ਸਮਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ ਦੰਡਿਨੀ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣਾਪਾਦਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਚੋਦ੍ਧृਤਵਾਲਧਿਃ
ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਲੰਬਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਸਨ੍ਮਾਰੁਤਵਾਹਸ੍ਯ ਹਰਿਣਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਹ ਹਵਾ ਨੂੰ ਝਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਰਿਚਕ੍ਰਰਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਥੇ, ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਧਨੁ ਅਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲਾ ਰਥਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੜਾ ਹੈ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਗਿਰਿਵਚ੍ਛੋਣਂ ਹਸ੍ਤੇ ਪਿਸ਼ਿਤਪਿਣ੍ਡਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਣਕਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੈ।
ਮਦਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਧृਤਰਕ੍ਤਸਰੋਜਯਾ
ਮਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਰੱਤ ਰੰਗੀ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਵੇਦ ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪਿਪਾਸਿਤਾਃ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥਿਆਰ ਪਿਆਸੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਣੇ ਖੇਦਂ ਦੇਵਤਾਨਾਮਞ੍ਜਸਾਪਾਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੇਗਾ।
ਉਪਰ੍ਯਪਿ ਕृਤਾਵਾਸਾ ਹੇਤੁਕਾਦ੍ਯਾ ਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉੱਪਰ, ਦਸ ਜਣੇ ਹਨ ਜੋ ਹੇਤੁਕਾ ਆਦਿ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਯੁਤ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਦ੍ਦਿਵਾ ਦੀਪਿਤਭਾਨਵਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੁਦਗ੍ਰਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਰਦਦष੍ਟੌष੍ਠਸਂਪੁਟਾਃ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਿੱਖੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਹੇਤੁਕਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਭੈਰਵਃ
ਹੇਤੁਕਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਅੱਗੀ-ਭੈਰਵ।