ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮਪਿ ਚਰ੍ਚਾ ਯਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਯਪ੍ਰਦਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਵਹਨ੍ਸਜ੍ਜਂਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਨੇਸ਼ੀਮਿਦਮਾਹ ਸ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਮੁੱਖ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਅਤਸ੍ਤਵ ਮਯਾ ਸਾਹ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਨਾਯਿਕੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਗृਹਾਣ ਜਗਤਾਮਂਬ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਗृਹਾਣ ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਾਯ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਹੇਤਵੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਅਰ੍ਪਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਤੂਣੀਰਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਿਯਕਪ੍ਰਿਯਾ
ਪ੍ਰਿਯਕਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਤੂਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਏ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮੌਰ੍ਵੀਮੁਦ੍ਵਾਦ੍ਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਸਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਕਾਲਯਾਨਾਂ ਚ ਮਨੋਨ ਯਨਾਨਨ੍ਦਸਂਪਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸ਼ੁਕਂ ਵੀਣਾਂ ਚ ਸਹਸਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯੌ ਪਰਿਚੇਰਤੁਃ
ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੋ ਸਹਾਇਕ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤੀ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਾ ਚਕਾਰਾਤਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਘਣੇ ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਦਂਬਿਨੀਵ ਰੁਰੁਚੇ ਕਦਮ੍ਬਚ੍ਛਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਾ
ਉਹ ਕਦੰਬੀਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਲ੍ਲਸਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਵਿਲਲਾਸ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਃ
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਚ੍ਛ੍ਯਾਮਲਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਪੂਰਯਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕਕੁਭਂ ਕਲੈਃ ਕਿਲਿਕਿਲਾਰਵੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਕਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਕਲਨਿਕ੍ਵਣਦ੍ਵਲਯਮੈਕ੍ਸ਼੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਦਧਤੀ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਕੁਸੁਮੇषੁਪਞ੍ਚਕਾ
ਉਹ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਜਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਜਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸਨ।
ਕਿਰਤੀ ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਵਦਨਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ ਸृਜਤੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਯਮਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਚਾਂਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਧਵਲਾਤਪਤ੍ਰਵਲਯੇਨ ਭਾਸੁਰਾ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਸ੍ਯ ਸਖਿਤਾਮੁਪੇਯੁषਾ
ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਨਵਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਲਹਰਿਕਾਨ੍ਤਿਕਨ੍ਦਲੀਚਤੁਰੇਣ ਚਾਮਰਚਤੁष੍ਟਯੇਨ ਚ
ਚਾਰ ਚਾਮਰ, ਨਵੀਂ ਚਾਂਦਨੀ ਤੇ ਹਰੀ ਰੰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਗੀਤਵਾਦ੍ਯਰਚਨਾਭਿਰਥਾਮਰੀਣਾਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਵਿਭਵਾ ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ
ਆਸਮਾਨੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸਾਫ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਾਚਾਮਗੋਚਰਮਗੋਚਰਮੇਵ ਬੁਦ੍ਧੇਰੀਦृਕ੍ਤਯਾ ਨ ਕਲਨੀਯਮਨਨ੍ਯਤੁਲ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਆਬਦ੍ਧਭਕ੍ਤਿਵਿਪੁਲਾਞ੍ਜਲਿਸ਼ੇਖਰਾਣਾਮਾਰਾਦਹਂਪ੍ਰਥਮਿਕਾ ਕृਤਸੇਵਨਾਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਉਹ ਹੈ।
ਉਦ੍ਦੀਪ੍ਤਪੁष੍ਪਸ਼ਰਪਞ੍ਚਕਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥੈਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਸਹਸਾ ਦਧਾਨਾ
ਪੰਜ ਜਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਕਵਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਉਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮੇਸ਼੍ਵਰੀਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਃ ਕਮਨੀਯਭਾਭਿਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਵੇषਰਚਨਾਸੁਮਨੋਹਰਾਭਿਃ
ਕਾਮੇਸ਼ਵਰੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਪਹਿਰਾਵੇ ਪਹਿਨੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਚਕ੍ਰਨਾਮਤਿਲਕਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਾਤਿਤੁਙ੍ਗਧ੍ਵਜੋਲ੍ਲਿਖਿਤਮੇਘਕਦਂਬਮੁਚ੍ਚੈਃ
ਸ਼੍ਰੀਚਕਰ ਦਾ ਮੋਹਰਾ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤ੍ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੁਚਿਭਾਗਮਲਾਂਸ਼ੁਕੇਨ ਵੀਤਾਮਨੋਹਰਰੁਚਿਸ੍ਸਮਰੇ ਵ੍ਯਭਾਸੀਤ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਗਦੀ ਪੀਲੀਆਂ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੂਹਾਨੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਲਲਿਤਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਮੁਚ੍ਚਚਾਲ
ਲਲਿਤਾ, ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ।
ਲਲਿਤਾਪਰਮੇਸ਼ਾਨ੍ਯਾ ਦੇਹਿ ਕਰ੍ਣਰਸਾਯਨਮ੍
ਲਲਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ।
ਚਾਪਿਨੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰਿ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਕਾਮੇਸ਼ੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਚਕਰ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਕਾਮੇਸ਼ੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ।