ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਾਥਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਚੇਲੁਃ ਪੁਰਃ ਪੁਰਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਿੱਛੇ ਇਕ ਤੁਰ ਪਏ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣਕਵਚਾ ਮਦਾਲੋਲਵਿਲੋਚਨਾ
ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣ ਦੀ ਮਸਤਿ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੌਧੌਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭ੍ਰੂਵਲ੍ਲਿਤਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਉਚਕੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ।
ਪਿਚ੍ਛਤ੍ਰਿਕੋਣਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਬਿਰੁਦੇਨ ਮਹੀਯਸਾ
ਮੋਰਪੰਖ ਵਾਲਾ ਤਿਕੋਣੀ ਛਤਰੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਾਯਿਕਾ
ਘੂੜੇ-ਨਿਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਤਾਨਿ षੋਡਸ਼ਨਾਮਾਨਿ ਸ਼ृਣੁ ਕੁਂਭਸਮੁਦ੍ਭਵ
ਹੇ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਸੁਣ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੀ ਸਚਿਵੇਸ਼ੀ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨੇਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਨਿਪਪ੍ਰਿਯਾ ਕਦਂਬੇਸ਼ੀ ਕਦਂਬਵਨਵਾਸਿਨੀ
ਉਹ ਨਿਪਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਤਾਸ਼ਙ੍ਕਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਂ ਪਤਤ੍ਯਲਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮਪਿ ਚਰ੍ਚਾ ਯਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਯਪ੍ਰਦਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਵਹਨ੍ਸਜ੍ਜਂਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਨੇਸ਼ੀਮਿਦਮਾਹ ਸ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਮੁੱਖ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਅਤਸ੍ਤਵ ਮਯਾ ਸਾਹ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਨਾਯਿਕੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਗृਹਾਣ ਜਗਤਾਮਂਬ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਗृਹਾਣ ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਾਯ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਹੇਤਵੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਅਰ੍ਪਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਤੂਣੀਰਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਿਯਕਪ੍ਰਿਯਾ
ਪ੍ਰਿਯਕਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਤੂਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਏ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮੌਰ੍ਵੀਮੁਦ੍ਵਾਦ੍ਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਸਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਕਾਲਯਾਨਾਂ ਚ ਮਨੋਨ ਯਨਾਨਨ੍ਦਸਂਪਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸ਼ੁਕਂ ਵੀਣਾਂ ਚ ਸਹਸਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯੌ ਪਰਿਚੇਰਤੁਃ
ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੋ ਸਹਾਇਕ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤੀ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਾ ਚਕਾਰਾਤਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਘਣੇ ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਦਂਬਿਨੀਵ ਰੁਰੁਚੇ ਕਦਮ੍ਬਚ੍ਛਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਾ
ਉਹ ਕਦੰਬੀਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਲ੍ਲਸਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਵਿਲਲਾਸ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਃ
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਚ੍ਛ੍ਯਾਮਲਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਪੂਰਯਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕਕੁਭਂ ਕਲੈਃ ਕਿਲਿਕਿਲਾਰਵੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਕਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਕਲਨਿਕ੍ਵਣਦ੍ਵਲਯਮੈਕ੍ਸ਼੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਦਧਤੀ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਕੁਸੁਮੇषੁਪਞ੍ਚਕਾ
ਉਹ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਜਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਜਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸਨ।
ਕਿਰਤੀ ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਵਦਨਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ ਸृਜਤੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਯਮਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਚਾਂਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਧਵਲਾਤਪਤ੍ਰਵਲਯੇਨ ਭਾਸੁਰਾ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਸ੍ਯ ਸਖਿਤਾਮੁਪੇਯੁषਾ
ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਨਵਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਲਹਰਿਕਾਨ੍ਤਿਕਨ੍ਦਲੀਚਤੁਰੇਣ ਚਾਮਰਚਤੁष੍ਟਯੇਨ ਚ
ਚਾਰ ਚਾਮਰ, ਨਵੀਂ ਚਾਂਦਨੀ ਤੇ ਹਰੀ ਰੰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਗੀਤਵਾਦ੍ਯਰਚਨਾਭਿਰਥਾਮਰੀਣਾਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਵਿਭਵਾ ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ
ਆਸਮਾਨੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸਾਫ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।