ਤਮਾਲਸ਼੍ਯਾਮਲਾਕਾਰਾਃ ਕਪਿਲਾਃ ਕ੍ਰੂਰਲੋਚਨਾਃ
ਤਮਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਦਣ੍ਡਨਾਥਾ ਚ ਕਰਿਚਕ੍ਰਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ-ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੰਡਨਾਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਵਜ੍ਰਘੋष ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਧੂਤਕੇਸਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਜ੍ਰਘੋਸ਼ਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੂੜੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਟਕਟਤ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍
ਉਸਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘੜਘੜਾਹਟ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਬਨ੍ਤਮਿਵ ਭੂਚਕ੍ਰਮਾਪਾਤਾਲਂ ਨਿਮਜ੍ਜਿਭਿਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜੱਬਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਿਂਹਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵ੍ਯਚਲਦ੍ਦਣ੍ਡਨਾਯਿਕਾ
ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੰਡਨਾਇਕਾ ਜੰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਬਹੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਵਾ ਮੁਸਲਘਾਤੇਨ ਭੂਮਿਂ ਦ੍ਵੇਧਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੇ ਇਕ ਵੱਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦੇਵੇਗੀ?
ਇਤਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਹृਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਨਾਕਿਨਾਂ ਗਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਮੁਹੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਾਰਾਂ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਨ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯੇषੁ ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮੀ ਦਣ੍ਡਨਾਥਾ ਚ ਸਂਕੇਤਾ ਸਮਯੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪੰਜਮੀ, ਦੰਡਨਾਥਾ, ਸੰਕੇਤਾ ਅਤੇ ਸਮਯੇਸ਼ਵਰੀ—
ਵਾਰ੍ਤਾਲੀ ਚ ਮਹਾਸੇਨਾਪ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਥਾ
ਵਾਰਤਾਲੀ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਆਜ्ञਾ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰੀ ਵੀ—
ਸਂਕਟੇ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਕਦਾਚਨ ਮਾਨਵਃ
ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੇषਾਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਚਚਾਲਚ ਸਾ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪਈ।
ਨਿਰ੍ਯਾਣਸੂਚਨਕਰੀ ਦਿਵਿ ਦਧ੍ਵਾਨ ਕਾਹਲੀ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਹਲੀ ਵੱਜੀ, ਜੋ ਚਲਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ।
ਵੀਣਾਸਂਯਤਪਾਣੀਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਬਲਮ੍
ਵੀਣਾ ਫੜ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਵਿਲਾਸਪਦਕ੍ਰਮਾਃ
ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਹਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਪਏ।
ਮਯੂਰਵਾਹਨਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਤਿਚਿਦ੍ਧਂਸਵਾਹਨਾਃ
ਕੁਝ ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਲਾਕਾਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਣੀਰਥਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਨ; ਕੁਝ ਹਾਥੀ-ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਾਥਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਚੇਲੁਃ ਪੁਰਃ ਪੁਰਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਿੱਛੇ ਇਕ ਤੁਰ ਪਏ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣਕਵਚਾ ਮਦਾਲੋਲਵਿਲੋਚਨਾ
ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣ ਦੀ ਮਸਤਿ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੌਧੌਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭ੍ਰੂਵਲ੍ਲਿਤਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਉਚਕੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ।
ਪਿਚ੍ਛਤ੍ਰਿਕੋਣਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਬਿਰੁਦੇਨ ਮਹੀਯਸਾ
ਮੋਰਪੰਖ ਵਾਲਾ ਤਿਕੋਣੀ ਛਤਰੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਾਯਿਕਾ
ਘੂੜੇ-ਨਿਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਤਾਨਿ षੋਡਸ਼ਨਾਮਾਨਿ ਸ਼ृਣੁ ਕੁਂਭਸਮੁਦ੍ਭਵ
ਹੇ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਸੁਣ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੀ ਸਚਿਵੇਸ਼ੀ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨੇਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਨਿਪਪ੍ਰਿਯਾ ਕਦਂਬੇਸ਼ੀ ਕਦਂਬਵਨਵਾਸਿਨੀ
ਉਹ ਨਿਪਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਤਾਸ਼ਙ੍ਕਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਂ ਪਤਤ੍ਯਲਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।