ਖਡ੍ਗਂ ਫਲਕਮਾਦਾਯ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਸ਼੍ਚਣ੍ਡਸਕ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਜੰਗੀ ਸੂਰਮੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਏ।
ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਰਿਣ੍ਯੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਲਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਾਹ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਹਾਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਵ੍ਯਚਲਨ੍ਪੁਰਾ
ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਰਾਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਾਦਦੁਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਭਾਲੇ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਛਤ੍ਰੈਰ੍ਗਗਨਮਾਰੇਜੇ ਨਿਃਸਂਖ੍ਯਾਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਛਤਰ, ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਏ।
ਤਿਮਿਰਂ ਨੁਨੁਦੇ ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਕਾਣ੍ਡਮਣਿਰੋਚਿषਾ
ਉਹਨਾਂ ਮਣੀਦਾਰ ਛਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਲਵृਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰੋਡਮੁਖ੍ਯਾ ਬਲੇ ऽਚਲਨ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਤਾਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ, ਮੁੱਖੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੇਸ਼ਾਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਭਾਸ੍ਤਡਿਦ੍ਭਾਸੁਰਦਿਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਚੇਲੁਰ੍ਦਣ੍ਡਨਾਥਾਯਾਸ੍ਸੇਨਾ ਨਾਸੀਰਧਾਵਿਤਾਃ
ਦੰਡਨਾਥਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤਤ੍ਸਮਾਨਾਯੁਧਕਰਾਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਨਸ੍ਵਵਾਹਨਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲਸ਼੍ਯਾਮਲਾਕਾਰਾਃ ਕਪਿਲਾਃ ਕ੍ਰੂਰਲੋਚਨਾਃ
ਤਮਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਦਣ੍ਡਨਾਥਾ ਚ ਕਰਿਚਕ੍ਰਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ-ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੰਡਨਾਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਵਜ੍ਰਘੋष ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਧੂਤਕੇਸਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਜ੍ਰਘੋਸ਼ਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੂੜੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਟਕਟਤ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍
ਉਸਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘੜਘੜਾਹਟ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਬਨ੍ਤਮਿਵ ਭੂਚਕ੍ਰਮਾਪਾਤਾਲਂ ਨਿਮਜ੍ਜਿਭਿਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜੱਬਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਿਂਹਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵ੍ਯਚਲਦ੍ਦਣ੍ਡਨਾਯਿਕਾ
ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੰਡਨਾਇਕਾ ਜੰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਬਹੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਵਾ ਮੁਸਲਘਾਤੇਨ ਭੂਮਿਂ ਦ੍ਵੇਧਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੇ ਇਕ ਵੱਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦੇਵੇਗੀ?
ਇਤਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਹृਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਨਾਕਿਨਾਂ ਗਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਮੁਹੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਾਰਾਂ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਨ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯੇषੁ ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮੀ ਦਣ੍ਡਨਾਥਾ ਚ ਸਂਕੇਤਾ ਸਮਯੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪੰਜਮੀ, ਦੰਡਨਾਥਾ, ਸੰਕੇਤਾ ਅਤੇ ਸਮਯੇਸ਼ਵਰੀ—
ਵਾਰ੍ਤਾਲੀ ਚ ਮਹਾਸੇਨਾਪ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਥਾ
ਵਾਰਤਾਲੀ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਆਜ्ञਾ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰੀ ਵੀ—
ਸਂਕਟੇ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਕਦਾਚਨ ਮਾਨਵਃ
ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੇषਾਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਚਚਾਲਚ ਸਾ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪਈ।
ਨਿਰ੍ਯਾਣਸੂਚਨਕਰੀ ਦਿਵਿ ਦਧ੍ਵਾਨ ਕਾਹਲੀ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਹਲੀ ਵੱਜੀ, ਜੋ ਚਲਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ।
ਵੀਣਾਸਂਯਤਪਾਣੀਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਬਲਮ੍
ਵੀਣਾ ਫੜ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਵਿਲਾਸਪਦਕ੍ਰਮਾਃ
ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਹਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਪਏ।
ਮਯੂਰਵਾਹਨਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਤਿਚਿਦ੍ਧਂਸਵਾਹਨਾਃ
ਕੁਝ ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਲਾਕਾਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਣੀਰਥਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਨ; ਕੁਝ ਹਾਥੀ-ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।