ਅਤ੍ਯਨ੍ਤੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਕਵਿਕਾਵਿਲਸਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਕਦ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥੂਲਵਾਲਧਿਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਪਯੋਧਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਪੂੰਛ ਹਲਦੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਦਯਨ੍ਤਮਿਵੋਚ੍ਚਣ੍ਡੈਃ ਖੁਰਨਿष੍ਠੁਰਕੁਟ੍ਟਨੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤੇ ਕਰੜੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਘੋषਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਹੁਃ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਿਤਗਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਦੀ ਲੜੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੋਈ।
ਭਾਣ੍ਡੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਘਰ੍ਘਰੀਜਾਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਘੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸਮਾਰੂਢਾ ਹਯਂ ਯਯੌ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਤੇ ਚੱਲ ਪਈ।
ਹਯਵਲ੍ਗਾਂ ਚ ਦਧਤੀ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ੋਭਿਨੀ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜ ਕੇ, ਕਈ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਞ੍ਚਚਾਲ ਹਯਾਰੂਢਾ ਨਰ੍ਤਯਨ੍ਤੀਵ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਨਚਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਉਦ੍ਦਣ੍ਡਸਿਨ੍ਧੁਨਿਸ੍ਵਾਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਬਧਿਰਂ ਜਗਤ੍
ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹਿਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੁਦ੍ਧਤਭੁਜਾਸ਼੍ਮਾਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਖਡ੍ਗਂ ਫਲਕਮਾਦਾਯ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਸ਼੍ਚਣ੍ਡਸਕ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਜੰਗੀ ਸੂਰਮੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਏ।
ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਰਿਣ੍ਯੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਲਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਾਹ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਹਾਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਵ੍ਯਚਲਨ੍ਪੁਰਾ
ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਰਾਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਾਦਦੁਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਭਾਲੇ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਛਤ੍ਰੈਰ੍ਗਗਨਮਾਰੇਜੇ ਨਿਃਸਂਖ੍ਯਾਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਛਤਰ, ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਏ।
ਤਿਮਿਰਂ ਨੁਨੁਦੇ ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਕਾਣ੍ਡਮਣਿਰੋਚਿषਾ
ਉਹਨਾਂ ਮਣੀਦਾਰ ਛਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਲਵृਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰੋਡਮੁਖ੍ਯਾ ਬਲੇ ऽਚਲਨ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਤਾਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ, ਮੁੱਖੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੇਸ਼ਾਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਭਾਸ੍ਤਡਿਦ੍ਭਾਸੁਰਦਿਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਚੇਲੁਰ੍ਦਣ੍ਡਨਾਥਾਯਾਸ੍ਸੇਨਾ ਨਾਸੀਰਧਾਵਿਤਾਃ
ਦੰਡਨਾਥਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤਤ੍ਸਮਾਨਾਯੁਧਕਰਾਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਨਸ੍ਵਵਾਹਨਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲਸ਼੍ਯਾਮਲਾਕਾਰਾਃ ਕਪਿਲਾਃ ਕ੍ਰੂਰਲੋਚਨਾਃ
ਤਮਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਦਣ੍ਡਨਾਥਾ ਚ ਕਰਿਚਕ੍ਰਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ-ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੰਡਨਾਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਵਜ੍ਰਘੋष ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਧੂਤਕੇਸਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਜ੍ਰਘੋਸ਼ਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੂੜੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਟਕਟਤ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍
ਉਸਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘੜਘੜਾਹਟ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਬਨ੍ਤਮਿਵ ਭੂਚਕ੍ਰਮਾਪਾਤਾਲਂ ਨਿਮਜ੍ਜਿਭਿਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜੱਬਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਿਂਹਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵ੍ਯਚਲਦ੍ਦਣ੍ਡਨਾਯਿਕਾ
ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੰਡਨਾਇਕਾ ਜੰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਬਹੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਵਾ ਮੁਸਲਘਾਤੇਨ ਭੂਮਿਂ ਦ੍ਵੇਧਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੇ ਇਕ ਵੱਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦੇਵੇਗੀ?
ਇਤਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਹृਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਨਾਕਿਨਾਂ ਗਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਮੁਹੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਾਰਾਂ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।