ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਾਂਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਂਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਵਯੋਃ ਸੇਵਾਮਾਦਿਪਿਤ੍ਰੋਰਕੁਰ੍ਵਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਦਿ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ—
ਜਪੇਦ੍ਧਨਸਮृਦ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਧਾਸਂਮਿਤਵਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਪੁਲਂ ਸਮਾਨੋਤ੍ਤਮਤਾਮਪਿ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯੋ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਾਸਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸਰਵਪਰੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਮਹਤੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਜ੍ਜਾਪਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਣ੍ਟਕਂ ਭਣ੍ਡਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜੇਤੁਂ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਭੰਡ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉਹ ਮਾਤਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਭੂਤਮਰ੍ਦ੍ਦਲਧ੍ਵਾਨੈਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸੁਰਂਬਰਮ੍
ਉਹਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਲੁਕਾਝਲ੍ਲਰੀਰਾਙ੍ਘਾਹੁਹੁਕਾਹੁਣ੍ਡੁਕਾਘਟਾਃ
ਸੇਲੁਕਾ, ਝੱਲਰੀ, ਰਾਂਘਾ, ਹੁਹੁਕਾ, ਹੁੰਡੁਕਾ, ਘਟਾ—
ਯਵਮਧ੍ਯਾ ਮੁष੍ਟਿਮਧ੍ਯਾ ਮਰ੍ਦ੍ਦਲਾਡਿਣ੍ਡਿਮਾ ਅਪਿ
ਯਵਮਧਿਆ, ਮੁਸ਼ਟੀਮਧਿਆ, ਮਰਦਲਾ ਅਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾ ਵੀ,
ਉਦ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚੈਤੁਹੁਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸਾਣਾ ਬਰ੍ਬਰਾਃ ਪਰੇ
ਉੱਧਕਾ, ਚੈਤਹੁੰਡਾ, ਨਿਹਸਾਣਾ ਅਤੇ ਬਰਬਰਾ, ਹੋਰ ਵੀ,
ਦਧ੍ਵਨੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੇਨਾਭਿਰਾਹਤਾਃ ਸਮਰੋਦ੍ਯਮੇ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਸਂਪਤ੍ਕਰੀ ਨਾਮ ਦੇਵੀ ਚਚਾਲ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਸੰਪਤਕਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਸੇਵਿਤਾ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਪਾਟਲਾ ਸਂਪਦੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਸੰਪਦੀਸ਼ਵਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ।
ਰਣਕੋਲਾਹਲਂ ਨਾਮ ਸਾਰੁਰੋਹ ਮਤਙ੍ਗਜਮ੍
ਉਹ ਰਣਕੋਲਾਹਲ ਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਲੋਲਾਭਿਃ ਕੇਤੁਮਾਲਾਭਿਰੁਲ੍ਲਿਖਨ੍ਤੀ ਧਨਾਧਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕ, ਝੰਡਾ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੀ।
ਕਣ੍ਟਕੋ ਘਨਸਂਨਾਹੋ ਰੁਰੁਚੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਘਣਾ ਕਾਂਟਾ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਟਿਲਾ ਕਾਲਨਾਥਸ੍ਯ ਭृਕੁਟੀਵ ਭਯਙ੍ਕਰਾ
ਉਹ ਕਾਂਟਾ ਕਾਲਨਾਥ ਦੀ ਭੰਵਰ ਵਾਂਗ ਵਕਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਮਨ੍ਵਗਾ ਯਯੁਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਕਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ ਬੇਅੰਤ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਅਤਿਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾਚਲਤ੍ਪੁਰਃ
ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਵਧੇ।
ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਖੁਰਕੁਦ੍ਦਾਲਵਿਦਾਰਿਤਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਰਾਂ ਤੇ ਕੂਹਲੀਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਚਿਰ ਗਈ ਸੀ।
ਟਙ੍ਕਣਾਃ ਪਰ੍ਵਤੀਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰਸੀਕਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ
ਉਥੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਯਾਵਨੋਦ੍ਭੂਤਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਥ ਯੇ ਹਯਾਃ
ਕੁਝ ਘੋੜੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਤੇ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗਾਂਧਰਵ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਨੀਤਾਃ ਸਾਧੁਵੋਢਾਰੋ ਵੇਗਿਨਃ ਸ੍ਥਿਰਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਲਾਏ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਠੀਕ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਥਕਾਵਟ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਪਞ੍ਚਧਾਰਾਸੁ ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਢ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੰਜ ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਛੇ ਤੇਜ਼ੀਆਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਉੱਡਣ-ਕੁਦਣ 'ਚ ਵੀ ਮਾਹਰ ਸਨ।
ਦੇਵਪਦ੍ਮਂ ਦੇਵਮਣਿਂ ਦੇਵਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਮੇਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵ-ਕਮਲ, ਦੇਵ-ਮਣੀ ਤੇ ਦੇਵ-ਸਵਸਤਿਕਾ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਹਨ੍ਤੋ ਵਾਤਜਵਨਾ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਾਂ ਸਮਨ੍ਵਯੁਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।