ਮਮਾਨੁਰੂਪਚਰਿਤੋ ਭਵਿਤਾ ਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਨਾਰੀਪੁਰੁषਯੋਰੇਵਮੁਦ੍ਵਾਹਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦਾ ਵਿਆਹ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਦ੍ਵਾਹਿਤਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਦਤ੍ਤਕਾ
ਜੋ ਪਤਨੀ ਗੰਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦਦ੍ਵੈਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਦਸਦ੍ਭਾਵਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਦਵੈਤ, ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਵਾਸੀਚ੍ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ ਸਨਕਾਦਯਃ
ਸਨਕ ਆਦਿ ਯੋਗੀ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਖੋਜਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਿ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਪਞ੍ਚਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਭਜਸ੍ਵ ਪੁਰੁषਂ ਕਞ੍ਚਿਲ੍ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਸ੍ਰਜਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਗਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਪਪਾਤ ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਹਿ ਤਦਾ ਕਾਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਹ ਮਾਲਾ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਆ ਪਈ।
ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਮਨ੍ਦਵਾਤੇਰਿਤਾ ਘਨਾਃ
ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਧਿਨੋਦ੍ਵਾਹਸ੍ਤ੍ਵਨਯੋਃ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਹਰੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ—ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹਰੀ—ਦਾ ਵਿਆਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਾ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸਹਜਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨਪਿ
ਮਹਾਦੇਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਹੀ ਹੈਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ—
ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਯੋਗਿਨਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਯੋਗੀ—
ਉਪਾਯਨਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਤਯੋਃ ਪੁष੍ਪਾਯੁਧਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਮ੍ਲਾਨਂ ਹਰਿਰਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਅਮਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਚ ਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਨਵਰਤ੍ਨਮਯੀਂ ਭੂषਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਰਤ੍ਨਾਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਗਹਣੀ ਦਿੱਤੀ।
ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਕੁਬੇਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਦਾ
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਮਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਵਰੇ
ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਚਾਮਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ੍ਵਾਨਿਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੁਰ੍ਵਜ੍ਰੋਪਮਾਕਾਰਾਨ੍ਸਾਯੁਧਾਨ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾਕਰੋਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਕੁਸੁਮਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁਸੁਮਾਕਰ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਭੁਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਕਾਮਗਂ ਸੁਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍
ਉਹ ਰਥ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਨ ਚਾਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਾਮਖ੍ਯਾਜਨਚ੍ਛਤ੍ਰਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਚਾਮਰ, ਛਤਰੀਆਂ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਦੰਡ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਕ ਸਨ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਨृਪਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਮ੍ਯਾਗ੍ਰਸਂਸ੍ਥਾਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮੁੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।