ਆਜਗਾਮਾਥ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ।
ਸ਼ਿਵੋ ऽਪਿ ਵृषਮਾਰੂਢਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ऽਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਆਏ।
ਆਯਯੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਸਭ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਥ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਜੋ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ,
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧਿਦੇਵਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਦੇਵੀ ਹੈ,
ਬ੍ਰਾਹਯਾਦ੍ਯਾ ਮਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭੂਤਗਣਾਵृਤਾਃ
ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ,
ਭੈਰਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਭੈਰਵ, ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਤੇ ਮਹਾਸ਼ਾਸਤਾ ਜੋ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ,
ਆਗਤ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਭ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸ਼ਾਲਾਢ੍ਯਾਂ ਰਾਜਵੀਥਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ,
ਵੇਤਾਲਦਾਸਦਾਸੀਨਾਂ ਗृਹਾਣਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਚ
ਤੇ ਵੇਤਾਲ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ,
ਸ਼ਾਲਾਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਭਾ ਭਿਰੁषਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਕਈ ਸ਼ਾਲਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤੇ ਸਭਾ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ,
ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਵੀਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜੋ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਧਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨੁਕੂਲਾਙ੍ਗਨਾਯੁਕ੍ਤਮਭਿषਿਞ੍ਚੇਦਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵੇਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰੋ ऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਦृਤੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਕਲ੍ਮਾषੀ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਸ੍ਥਿਵਿਭੂषਣਃ
ਉਹ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਗ੍ਰੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਧਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਪੁਰਤੋ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨ ਰੁਪਧृਕ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਮਨੀਯਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਾਮਥਾਯਯੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਭਵਨ੍ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਕਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਲੋਕਨਾਸਕ੍ਤੌ ਤਾਵृਭੌ ਮਦਨਾਤੁਰੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪਰੈਰਜ੍ਞਾਤਚਾਰਿਤ੍ਰੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ੍ਵਸ੍ਥਚੇਤਨੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਾਮੀਸ਼ਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ।
ਲੋਕਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਭਜਸ੍ਵ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਦੇਵਾਰ੍षੇ ਭਿਰਕਲ੍ਮषੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਸਪ੍ਰਿਯਾਮਾਸਨਗਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ।
ਉਵਾਚ ਸ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।