ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰੈਕਰਸਾਲਯਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਇਕੋ ਰਸ ਦੀ ਵਾਸੀ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ੁਕੋਦਣ੍ਡਪਞ੍ਚਬਾਣਲਸਤ੍ਕਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੰਨ੍ਹ, ਅੰਕੁਸ਼, ਇਖ ਦਾ ਧਨੁ ਅਤੇ ਪੰਜ ਬਾਣ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ऽਖਿਲਾਤ੍ਮਿਕਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੇਵੀਮਂਬਿਕਾਮਖਿਲਾਰ੍ਥਦਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਜਯ ਕਲ੍ਯਾਣਨਿਲਯੇ ਜਯ ਕਾਮਕਲਾਤ੍ਮਿਕੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ!
ਜਯਾਖਿਲਸੁਰਾਰਾਧ੍ਯੇ ਜਯ ਕਾਮੇਸ਼ਿ ਮਾਨਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਜਯ ਨਾਰਾਯਣਿ ਪਰੇ ਨਨ੍ਦਿਤਾਸ਼ੇषਵਿष੍ਟਪੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਨਾਰਾਇਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ!
ਜਯ ਸ਼੍ਰੀਵਿਜਯੇ ਦੇਵਿ ਵਿਜਯ ਸ਼੍ਰੀਸਮृਦ੍ਧਿਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਪਾਲਯਿਤ੍ਰ੍ਯੈ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ!
ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾਯੈ ਸਹਸ੍ਰਮੁਖਲੋਚਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ!
ਅਣੋਰਣੁਤਰੇ ਦੇਵਿ ਮਹਤੋ ऽਪਿ ਮਹੀਯਸਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵੀ ਹੈ!
ਅਤਲਂ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪਾਦੌ ਵਿਤਲਂ ਜਾਨੁਨੀ ਤਵ
ਅਤਲ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਵਿਤਲ ਤੇਰੇ ਗੋਡੇ ਹਨ।
ਹृਦਯਂ ਤੁ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੇ ਮੁਖਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਭੁਵਰ ਲੋਕ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਹ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਰੁਤਸ੍ਤੁ ਤਵੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾ ਵਾਚਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਯੋ ऽਖਿਲਾਃ
ਹਵਾ ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਹਨ।
ਆਹਾਰਸ੍ਤੇ ਸਦਾਨਨ੍ਦੋ ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਹृਦਯੇ ਸਤਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਖੁਰਾਕ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ ਘਨਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਤਾਰਕਾਃ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਬੱਦਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਤੇਰੇ ਫੁੱਲ ਹਨ।
ਯਮਾਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰਪਾਦਰੁਹਾਸ੍ਤਥਾ
ਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ, ਤੇਰੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨਾਸਾ ਰਸਨਾ ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੇਰੀ ਨੱਕ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।
ਮਨਸ੍ਤੇ ਧਾਰਣਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਂ ਤੇ ਸਮਾਧਿਕਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸਮਾਧੀ ਹੈ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਤਵ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਪਿਛਲਾ, ਮੌਜੂਦਾ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਆਦੌ ਯਾ ਤੁ ਦਯਾਭੂਤਾ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਖਿਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਬਣੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਹृਦਯਸ੍ਥਾਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮਦृਸ਼੍ਯਾ ਮੋਹਨਾਤ੍ਮਿਕਾ
ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਤੇ ਮੋਹ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਦੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦਧਾਰ ਸ੍ਵਯਮੇਵੈਕਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਯਾਮੁਦੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਤ੍ਰਾਨ੍ਤਮੇਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ਤਮਸੇ ਹਰਾਯੈ ਨਮੋਨਮੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤਃ ਸ਼ਿਵਾਯੈ
ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ, ਹਰਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ऽਖਿਲਰੂਪਤਨ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ऽਖਿਲਯਨ੍ਤ੍ਰਰੂਪੇ
ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਜਗਦੇਕਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ ਸ਼ਾਂਭਵਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੈ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸ਼ਾਂਭਵੀ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।