ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿषਣ੍ਮਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਯਾਦ੍ਵਿਵ੍ਯਥਿਰੇ ਦੇਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸਕਲਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮਸ੍ਮਾਭਿਰਖਿਲੈਰਪਿ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਕੁਣ੍ਡਂ ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸੋਹਣਾ ਕੁੰਡ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਯਜਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਮਾਸੈਰ੍ਵਯਂ ਸੁਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਹੁਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਮਾਂਸੇषੁ ਪਾਦੇषੁ ਚ ਕਰੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਾਸ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਪਰਮਨ੍ਤੇਜਃ ਪੁਞ੍ਜੋ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀਮੁਦਯਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਾਰਸੀਮਾਂ ਤਾਮਾਨਨ੍ਦਰਸਸਾਗਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰੈਕਰਸਾਲਯਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਇਕੋ ਰਸ ਦੀ ਵਾਸੀ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ੁਕੋਦਣ੍ਡਪਞ੍ਚਬਾਣਲਸਤ੍ਕਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੰਨ੍ਹ, ਅੰਕੁਸ਼, ਇਖ ਦਾ ਧਨੁ ਅਤੇ ਪੰਜ ਬਾਣ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ऽਖਿਲਾਤ੍ਮਿਕਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੇਵੀਮਂਬਿਕਾਮਖਿਲਾਰ੍ਥਦਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਜਯ ਕਲ੍ਯਾਣਨਿਲਯੇ ਜਯ ਕਾਮਕਲਾਤ੍ਮਿਕੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ!
ਜਯਾਖਿਲਸੁਰਾਰਾਧ੍ਯੇ ਜਯ ਕਾਮੇਸ਼ਿ ਮਾਨਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਜਯ ਨਾਰਾਯਣਿ ਪਰੇ ਨਨ੍ਦਿਤਾਸ਼ੇषਵਿष੍ਟਪੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਨਾਰਾਇਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ!
ਜਯ ਸ਼੍ਰੀਵਿਜਯੇ ਦੇਵਿ ਵਿਜਯ ਸ਼੍ਰੀਸਮृਦ੍ਧਿਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਪਾਲਯਿਤ੍ਰ੍ਯੈ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ!
ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾਯੈ ਸਹਸ੍ਰਮੁਖਲੋਚਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ!
ਅਣੋਰਣੁਤਰੇ ਦੇਵਿ ਮਹਤੋ ऽਪਿ ਮਹੀਯਸਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵੀ ਹੈ!
ਅਤਲਂ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪਾਦੌ ਵਿਤਲਂ ਜਾਨੁਨੀ ਤਵ
ਅਤਲ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਵਿਤਲ ਤੇਰੇ ਗੋਡੇ ਹਨ।
ਹृਦਯਂ ਤੁ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੇ ਮੁਖਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਭੁਵਰ ਲੋਕ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਹ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਰੁਤਸ੍ਤੁ ਤਵੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾ ਵਾਚਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਯੋ ऽਖਿਲਾਃ
ਹਵਾ ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਹਨ।
ਆਹਾਰਸ੍ਤੇ ਸਦਾਨਨ੍ਦੋ ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਹृਦਯੇ ਸਤਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਖੁਰਾਕ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ ਘਨਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਤਾਰਕਾਃ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਬੱਦਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਤੇਰੇ ਫੁੱਲ ਹਨ।
ਯਮਾਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰਪਾਦਰੁਹਾਸ੍ਤਥਾ
ਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ, ਤੇਰੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨਾਸਾ ਰਸਨਾ ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੇਰੀ ਨੱਕ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।
ਮਨਸ੍ਤੇ ਧਾਰਣਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਂ ਤੇ ਸਮਾਧਿਕਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸਮਾਧੀ ਹੈ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਤਵ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਪਿਛਲਾ, ਮੌਜੂਦਾ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।