ਆਰਾਧਿਤਾ ਭਗਵਤੀ ਸਾ ਵਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਪਸੇ ਕृਤਸਨ੍ਨਾਹੋ ਯਯੌ ਹੈਮਵਤਂ ਤਟਮ੍
ਤਪ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਭੂਨ੍ਨਾਮ੍ਰਾ ਤਦਾਦ੍ਯਖਿਲਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਤੀਂ ਪੂਜਾਂ ਜਪਧ੍ਯਾਨਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ, ਜਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਚ ਸਂਯਯੁਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਗਏ।
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਜਗਾਦ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਭੰਡਾਸੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਚਰਨ੍ਤੀਚ੍ਛਵਿਹਾਰਿਣਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਮਾਯਾ ਯਯਾ ਸਂਮੋਹਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਮਾਇਆ ਬਣਾਈ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਭਵਤਾਂ ਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਕਰੋਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਰ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਹੈਮਵਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰ
ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧਾਨੁ ਪਾਹੂਯ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਾਹ ਸਃ
ਉਹ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਵ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੇਗਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਪ੍ਰਤਿਕਾਰ੍ਯੋ ऽਯਂ ਯਃ ਕਾਲਸ਼ਿਵਚੋਦਿਤਃ
ਇਹ ਜੋ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੋਗਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਚ ਸੁਖਸ੍ਯ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਤਕਦੀਰ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਵਿਘ੍ਨੇ ਕृਤੇ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਜਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵੇਨੈਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵਿਜਯਃ ਸਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਖੁਦ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸਹਸੇਨਾਭਿਰ੍ਯਯੌ ਹੈਮਵਤਂ ਤਟਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਅਲਙ੍ਘ੍ਯਮਕਰੋਦਗ੍ਰੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਕਾਰਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਕੰਧ ਬਣਾਈ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜਾਤਿਬਲੇਨ ਤੁ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਕੰਧ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਂ ਧੀਰੋ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਹਵਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਕੰਧ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿषਣ੍ਮਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਯਾਦ੍ਵਿਵ੍ਯਥਿਰੇ ਦੇਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸਕਲਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮਸ੍ਮਾਭਿਰਖਿਲੈਰਪਿ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਕੁਣ੍ਡਂ ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸੋਹਣਾ ਕੁੰਡ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਯਜਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਮਾਸੈਰ੍ਵਯਂ ਸੁਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਹੁਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਮਾਂਸੇषੁ ਪਾਦੇषੁ ਚ ਕਰੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਾਸ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਪਰਮਨ੍ਤੇਜਃ ਪੁਞ੍ਜੋ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀਮੁਦਯਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਾਰਸੀਮਾਂ ਤਾਮਾਨਨ੍ਦਰਸਸਾਗਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।