ਵਿਚਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੇਗਾ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾਚਿਰੇਣੈਵ ਵਿषਯਾਨੁਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਂਗੀ।
ਯਯਾਚੇ ऽਪ੍ਸਰਸੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਮੰਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਾਨਸਸ੍ਯਾਗ੍ਯਂ ਤਟਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਭੂਰੁਹਮ੍
ਉਹ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਈ।
ਨਿਵਾਸਮਕਰੋਦ੍ਰਮ੍ਯਂ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਸੁਹਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੀਣਾਨਿਨਦਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਯਾਮਯੇ ਮਹਾਗਰ੍ਤੇ ਪਤਿਤੋ ਮਦਨਾਭਿਧੇ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਖੱਡ, ਜੋ ਮਦਨ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਭੂਵਨ੍ਤ੍ਦृਦਯੇ ਸ੍ਮਰਤਾਪਿ ਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਰ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੂਸ਼੍ਰੁਵੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੋਹਿਨੀਮੁਖ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਯੁਃ
ਮੋਹਣੀ ਮੁੱਖੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾ ਲਿਆ।
ਵਿਜਹੁਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਿਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਯਯਾਵਬ੍ਦਾਯੁਤਂ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋਪਦ੍ਰਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਮੋਦਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਰਾਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆਏ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਮਨਂ ਤੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸ਼ੇषਦੁਃਖਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ।
ਤਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਹੇਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ऽਪਹਾਰਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ऽਤਿਬਲਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਲੈਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਆਰਾਧਿਤਾ ਭਗਵਤੀ ਸਾ ਵਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਪਸੇ ਕृਤਸਨ੍ਨਾਹੋ ਯਯੌ ਹੈਮਵਤਂ ਤਟਮ੍
ਤਪ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਭੂਨ੍ਨਾਮ੍ਰਾ ਤਦਾਦ੍ਯਖਿਲਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਤੀਂ ਪੂਜਾਂ ਜਪਧ੍ਯਾਨਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ, ਜਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਚ ਸਂਯਯੁਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਗਏ।
ਭਣ੍ਡਾਸੁਰਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਜਗਾਦ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਭੰਡਾਸੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਚਰਨ੍ਤੀਚ੍ਛਵਿਹਾਰਿਣਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਮਾਯਾ ਯਯਾ ਸਂਮੋਹਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਮਾਇਆ ਬਣਾਈ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਭਵਤਾਂ ਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਕਰੋਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਰ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਹੈਮਵਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰ
ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ।