ਸਮਾਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤੇਯਾਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਿਜਗਾਦਾਰ੍ਥਵਦ੍ਵਚਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਪੁਰਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਜਾ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ।
ਚਕ੍ਰੇ ऽਮਰਪੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਨਸੈਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ਭੇ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਦਧੌ ਭृਗੁਸੁਤੋਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭਣ੍ਡੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਭੰਡਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸਂਦਧੌ ਯਨ੍ਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ।
ਯਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਨਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਤ੍ਨਮੁਤ੍ਤੇਜਿਤਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨ ਚਮਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਕਰ੍ਮੋਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਚ ਵਿਜਯਸ਼੍ਰੁਤਿ ਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਚਤਸ੍ਰੋ ਵਨਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਸੋਹਣੀਆਂ।
ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਸ੍ਤੁਰਗਾ ਨਾਗਾਃ ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰਮਤਾਨੁਗਾਃ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਤ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਹੋ ਗਏ।
ਗृਹੇਗृਹੇ ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜ ਮੁੜ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਥਾ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਬੁਭੁਜੁਰ੍ਹਵ੍ਯਭੋਜਿਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਭਾਗ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਵਤ੍
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਹੀਯਮਾਨਬਲਂ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਕਮਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਘਟਦਾ ਹੋਇਆ ਬਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਚਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੇਗਾ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾਚਿਰੇਣੈਵ ਵਿषਯਾਨੁਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਂਗੀ।
ਯਯਾਚੇ ऽਪ੍ਸਰਸੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਮੰਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਾਨਸਸ੍ਯਾਗ੍ਯਂ ਤਟਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਭੂਰੁਹਮ੍
ਉਹ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਈ।
ਨਿਵਾਸਮਕਰੋਦ੍ਰਮ੍ਯਂ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਸੁਹਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੀਣਾਨਿਨਦਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਯਾਮਯੇ ਮਹਾਗਰ੍ਤੇ ਪਤਿਤੋ ਮਦਨਾਭਿਧੇ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਖੱਡ, ਜੋ ਮਦਨ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਭੂਵਨ੍ਤ੍ਦृਦਯੇ ਸ੍ਮਰਤਾਪਿ ਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਰ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੂਸ਼੍ਰੁਵੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੋਹਿਨੀਮੁਖ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਯੁਃ
ਮੋਹਣੀ ਮੁੱਖੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾ ਲਿਆ।