ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਚਿਤ੍ਰਾਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਮਹਾਬਲੋ ऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਵਾਲ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਹੇ ਬੱਚੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮਾਜਪਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਾ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਅ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਬਾਲਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਵृਥਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੇ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦੁਵਾਚ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਣ੍ਡੋ ਲੋਕੇषੁ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਡਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧਾਚ੍ਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਵਭਾਵੋ ਹਿ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਜਨਮਿਆ।
ਸਮਾਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤੇਯਾਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਿਜਗਾਦਾਰ੍ਥਵਦ੍ਵਚਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਪੁਰਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਜਾ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ।
ਚਕ੍ਰੇ ऽਮਰਪੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਨਸੈਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ਭੇ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਦਧੌ ਭृਗੁਸੁਤੋਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭਣ੍ਡੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਭੰਡਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸਂਦਧੌ ਯਨ੍ਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ।
ਯਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਨਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਤ੍ਨਮੁਤ੍ਤੇਜਿਤਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨ ਚਮਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਕਰ੍ਮੋਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਚ ਵਿਜਯਸ਼੍ਰੁਤਿ ਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਚਤਸ੍ਰੋ ਵਨਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਸੋਹਣੀਆਂ।
ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਸ੍ਤੁਰਗਾ ਨਾਗਾਃ ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰਮਤਾਨੁਗਾਃ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਤ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਹੋ ਗਏ।
ਗृਹੇਗृਹੇ ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜ ਮੁੜ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਥਾ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਬੁਭੁਜੁਰ੍ਹਵ੍ਯਭੋਜਿਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਭਾਗ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਵਤ੍
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਹੀਯਮਾਨਬਲਂ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਕਮਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਘਟਦਾ ਹੋਇਆ ਬਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।