ਈषਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਤੋ ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਟਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਸ਼ਾਨਮਾਸੀਨਂ ਕੁਸੁਮषੁਰੁਦਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਸਨ।
ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਸ਼੍ਚਾ ਗਾਦ੍ਬਿਭ੍ਰਾਣਾ ਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਪਰਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਬਲਃ ਸ੍ਮਰਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।
ਸੁਮਨੋਮਾਰ੍ਗਣੈਰਗ੍ਰ੍ਯੈਸ੍ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਗੌਰੀਂ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਲਕਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਮਥਂ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਰ੍ਤੀਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਦਦਾਹ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮਕਰਧਵਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਯਾ ਤਤਃ ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਮਗਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਚਿਤ੍ਰਾਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਮਹਾਬਲੋ ऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਵਾਲ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਹੇ ਬੱਚੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮਾਜਪਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਾ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਅ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਬਾਲਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਵृਥਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੇ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦੁਵਾਚ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਣ੍ਡੋ ਲੋਕੇषੁ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਡਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧਾਚ੍ਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਵਭਾਵੋ ਹਿ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਜਨਮਿਆ।
ਸਮਾਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤੇਯਾਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਿਜਗਾਦਾਰ੍ਥਵਦ੍ਵਚਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਪੁਰਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਜਾ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ।
ਚਕ੍ਰੇ ऽਮਰਪੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਨਸੈਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ਭੇ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਦਧੌ ਭृਗੁਸੁਤੋਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭਣ੍ਡੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਭੰਡਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸਂਦਧੌ ਯਨ੍ਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ।
ਯਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਨਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਤ੍ਨਮੁਤ੍ਤੇਜਿਤਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨ ਚਮਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।