ਚਰਾਚਰਯੁਤਂ ਚੈਤਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਵਿਜਯਤ੍ਵਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਦਾ ਤ੍ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਅਜੈਯਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਤਃ ਸ੍ਵਜਨਤੋ ਭਵਾਨ੍ਭਜਤੁ ਨਿਰ੍ਵृਨ੍ਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਮਨਸੋ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮਨ੍ਮਥ
ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮਨਮਥਾ ਅੱਜ ਤੱਕ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਮੋਘਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਤੇ ਮੋਘਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ऽਯਂ ਹਿ ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ
ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪੁਤ੍ਰਾਦृਤੇ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਕਰਾਚ੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤੋ ਨਾਨ੍ਯਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਹਿਮਾਚਲਤਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਢਲਾਣ 'ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਈषਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਤੋ ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਟਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਸ਼ਾਨਮਾਸੀਨਂ ਕੁਸੁਮषੁਰੁਦਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਸਨ।
ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਸ਼੍ਚਾ ਗਾਦ੍ਬਿਭ੍ਰਾਣਾ ਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਪਰਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਬਲਃ ਸ੍ਮਰਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।
ਸੁਮਨੋਮਾਰ੍ਗਣੈਰਗ੍ਰ੍ਯੈਸ੍ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਗੌਰੀਂ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਲਕਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਮਥਂ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਰ੍ਤੀਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਦਦਾਹ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮਕਰਧਵਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਯਾ ਤਤਃ ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਮਗਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਚਿਤ੍ਰਾਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਮਹਾਬਲੋ ऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਵਾਲ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਹੇ ਬੱਚੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮਾਜਪਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਾ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਅ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਬਾਲਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਵृਥਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੇ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦੁਵਾਚ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਣ੍ਡੋ ਲੋਕੇषੁ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਡਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧਾਚ੍ਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਵਭਾਵੋ ਹਿ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਜਨਮਿਆ।