ਜਘਾਨ ਭਣ੍ਡਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੰਡਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਕਥਂ ਬਭਞ੍ਜ ਤਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜਿਆ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪੁਰਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਰਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਗੁਣਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ।
ਸਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮਾ ਰਾਧ੍ਯ ਚਿਰਕਾਲਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਮਹਾਨ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਯੋਗੇਨ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਸੀਦ੍ਧਿਮਭੂਭृਤਃ
ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਕ੍ਤਾਃ ਸਮਾਹੂਯ ਮਦਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸੁਚਿਰਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵਰਦਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ।
ਚਰਾਚਰਯੁਤਂ ਚੈਤਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਵਿਜਯਤ੍ਵਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਦਾ ਤ੍ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਅਜੈਯਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਤਃ ਸ੍ਵਜਨਤੋ ਭਵਾਨ੍ਭਜਤੁ ਨਿਰ੍ਵृਨ੍ਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਮਨਸੋ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮਨ੍ਮਥ
ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮਨਮਥਾ ਅੱਜ ਤੱਕ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਮੋਘਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਤੇ ਮੋਘਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ऽਯਂ ਹਿ ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ
ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪੁਤ੍ਰਾਦृਤੇ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਕਰਾਚ੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤੋ ਨਾਨ੍ਯਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਹਿਮਾਚਲਤਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਢਲਾਣ 'ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਈषਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਤੋ ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਟਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਸ਼ਾਨਮਾਸੀਨਂ ਕੁਸੁਮषੁਰੁਦਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਸਨ।
ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਸ਼੍ਚਾ ਗਾਦ੍ਬਿਭ੍ਰਾਣਾ ਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਪਰਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਬਲਃ ਸ੍ਮਰਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।
ਸੁਮਨੋਮਾਰ੍ਗਣੈਰਗ੍ਰ੍ਯੈਸ੍ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਗੌਰੀਂ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਲਕਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਮਥਂ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਰ੍ਤੀਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਦਦਾਹ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮਕਰਧਵਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਯਾ ਤਤਃ ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਮਗਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।