ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਪੁਰਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਾਨਿਨਾਯ ਤਿਰੋਦਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਤਰ ਲਿਆ ਕੇ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਵੇਲਂ ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੁਦ੍ਧਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਵਲੈਰਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਯੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਾਯੁਧਾਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ।
ਦਿਗਨ੍ਤਾਨ੍ਕਤਿਚਿਜ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਤਾਲਂ ਕਤਿਚਿਦ੍ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ।
ਆਤ੍ਮੀਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਜਹ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੀਕਟਾਕ੍ਸ਼ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਜਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਕਾਮਂ ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹृष੍ਟਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕਾਮਚਾਰੀ ਤੁ ਕੈਲਾਸਂ ਨਾਰਦੋ ਗਤਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਸਂਭਾਵ੍ਯਮਾਨੋ ऽਸੌ ਤੁष੍ਟੋ ਵਿष੍ਟਰਮਾਸ੍ਤ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੰਬਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਾਰ੍ਵਤੀਜਾਨਿਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਸ੍ਫਟਿਕਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਫ ਸਫ਼ਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਲਹਪ੍ਰਿਯ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਕਿਨਾਮ੍
ਕਲਹ ਪਸੰਦ ਦੇਵਰਸ਼ੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੀ ਹੋਇਆ?
ਕਿਂ ਵਾਪ੍ਯਮृਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਪਿ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਉਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਪृष੍ਟੇਨ ਮਯਾ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ऽਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਪੂਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਆਦਿਨਾਰਾਯਮਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮੋਹਿਨੀਰੂਪਮਾਦਧੇ
ਮਹਾਨ ਆਦਿ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਰਤਾਃ ਸਮਰੋਧ੍ਯਮਾਤ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਮੇਵ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਏਵ ਪੀਯੂषਮਸ਼ੇषਂ ਵਿਤਤਾਰ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਮਨ੍ਯੁਮੁਖਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪਰਾਜਿਤਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾ ਨष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਮਿੱਟ ਗਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਸਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਜਗਾਮ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਭੋਗਿਭੋਗਾਸਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਮਾਗਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੱਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਵਾਲੀ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤ੍ਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਤੋ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਦਰ ਤੇ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਭਵਤੋਪਾਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਜੋ ਰੂਪ ਤੁਸੀਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਓ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਕਾਮਧृਕ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਰੂਰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਯਦ੍ਧ੍ਯਾਨਵੈਭਵਾਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਰੂਪਮਦ੍ਵੈਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਅਸਚਰਜ ਰੂਪ।
ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਿਰੋ ऽਧਤ੍ਤ ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਹਾ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ', ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।