ਵਿषਜਾਤਂ ਤਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਜਗृਹੁਰ੍ਨਾਗਜਾਤਯਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਾਗ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਭੈਰਵਸ੍ਤਾਮੁਪਾਦਦੇ
ਵਿਜਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਭੈਰਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਕਰੇ ਬਿਭ੍ਰਦਮृਤਾਢ੍ਯਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਹਾਰ੍ਮਵਾਤ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ ਉਭਰੀ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤੁष੍ਟ ਹृਦਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਜਗੁਃ ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਗਾਇਕੀ ਕੀਤੀ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਆਦਾਯ ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਦ੍ਮਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪਦ੍ਮਮਾਲਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਃ
ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯਯੌ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਰਮਾ
ਰਮਾ, ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦੇਵਾਨ੍ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਾਲਕਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਅਙ੍ਗੀਕृਤਾ ਮਹਾਧੀਰਾਃ ਪ੍ਰਮੋਦਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵੇਗਮਾਗਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਥਾਸੁਰਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਲਹੋ ऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਯਾਮਾਸਲਲਿਤਾਂ ਸ੍ਵੈਕ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਲਿਤਾ, ਜੋ ਇਕਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਜਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਂਭੁਃ ਕੈਲਾਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਸ਼ੰਭੂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਅਸੁਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਂਪਰਾਯਮਕੁਰ੍ਵਤ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਤਦੇਕਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਤਦ੍ਰੂਪਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਇਕਾਗ੍ਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤੇਨ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਮੋਹਯਨ੍ਤੀ ਜਗਦ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿष੍ਠੁਰੈਃ ਕਿਂ ਵृਥਾਲਾਪੈਃ ਕਣ੍ਠਸ਼ੋषਣਹੇਤੁਭਿਃ
ਕਿਉਂ ਨਿਰਥਕ ਤੇ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਗਲੇ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ?
ਯੂਯਂ ਤਥਾਮੀ ਨਿਤਰਾਮਤ੍ਰ ਹਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ।
ਮਮ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸੁਧਾਪਾਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੀਯੂषਕਲਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਮੁਗ੍ਧਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਦੇ ਬੈਠੇ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਵृਥਕ੍ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਝੂਠੀ ਕਤਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਦੀਯਤੇ ਮਯਾ
ਸਭ ਚੁੱਪ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵੰਡਾਂਗੀ।
ਸਾ ਤੁ ਸਂਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ਲੇषਲੋਕਾ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਮਗਨ ਕਰਕੇ, ਵੰਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਮਨੀਯਵਿਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਕਲਾ ਸਾ ਪਰਮਾ ਬਭੌ
ਸੁਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਰਮ ਕਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਧਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾਪਙ੍ਕ੍ਤੌ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਰ੍ਵ੍ਯਾ ਤਦਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੁਧਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਰਚੀ ਨਾਲ ਪਾਉਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਤਾਮृਤਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯੋਮ ਜਗਾਮ ਚ
ਉਸ ਪੀਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਿਰ ਭਰ ਕੇ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।